Sude Çatal
@Sudecatal
Reklam
Sırça Fanus İçinde Bir HayatEdebiyat
Sylvia Plath’in tek romanı Sırça Fanus.
Öncelikle otobiyografik bir roman olmasından dolayı kitap ve Sylvia Plath’in hayatı eş zamanlı okunabilir, hatta öyle okunursa çok daha verimli olacağını düşünüyorum. Feminist okumalar arasına alınabilecek, her ne kadar günümüz feminist anlayıştan çok uzak olsa da temellerinin kişisel boyutta dürtüsel bir şekilde atıldığını hissettiğimiz bir kişilik ve roman. Tam 1950’lerin New York’u yani, patriarkal bir toplumda kadın imgesini genelleyebileceğimiz bir karakter. Sadece çocuk doğurup gelecekteki eşinin isteklerini yerine getirmekten çok daha fazlasını isteyen bir kadının sancıları ki aradığını bulamadığından aynı zamanda nevrotikliğe varan da bir hayat. Bu noktada kitaptan şu alıntıyı vermek istiyorum:
“Nerede olursam olayım bir gemi güvertesinde pariste bir sokak kahvesinde ya da van goghta hep aynı sırça fanusun altında kendi eksimiş havamda bunalıyor olacaktım.”
Bir başka alıntı da şu: “Sırça Fanus’un içinde ölü bir bebek gibi tıkanıp kalmış biri için dünyanın kendisi kötü bir düştür.”
Kitabın ismini de alan Sırça Fanus, kendini dışarıya soyutlamayı, içe dönüşü simgeliyor. Fakat bunun yanında, kendi kafasının içinde devam eden bu döngüde, dışarıya karşı hala görünür olmak ve çaresiz hissetmek...
Sylvia Plath’in annesiyle arasının kötü olması, babasına duyduğu özlem ve kocasıyla yetersiz ilişkisi. Her şey olmak isteyen ama sırf kadın diye hep o sırça fanusta ekşimiş havayı soluyan iç içe geçmiş bir karakter ve onun tek romanı.
Herkese öneriyorum.
Ve kaçınılmazdı. Kişi, hayatta başkalarıyla girdiği ilişkilerin hepsinde bir moyen de vivre bulmak zorundadır. Seninle ilişkide insan ya her şeyi sana feda etmek ya da seni feda etmek zorundaydı. Başka seçenek yoktu. Sana beslediğim yersiz ama derin sevecenlik; huyundaki, yaradılışındaki kusurların bende uyandırdığı sonsuz acıma duygusu; dillere destan iyi yürekliliğim ve Keltlere özgü tembelliğim; bir sanatçı olarak kaba sahnelerden ve çirkin sözlerden iğrenmem; o sıralar en belirgin özelliğim olan, gücenikliğe katlanamamam; gözlerim aslında başka şeylere yöneldiğinden, bana bir anlık bir düşünce ya da ilgiden fazlasına layık olmayan, önemsiz ayrıntılar gibi gelen şeyler yüzünden, yaşamın acı ve yakışıksız bir hale geldiğini görmekten duyduğum hoşnutsuzluk; basit de görünse tüm bu nedenler, her zaman her şeyi sana feda etmeme yol açtı.
Sayfa 38
İyi ki Bizimle Bitti1000Kitap
Kitabın ortasından itibaren ağlamadan duramadım. Colleen Hoover ters köşeleriyle aklıma kazınan bir yazar oldu kesinlikle. Kısaca konusundan bahsedip hemen yorumumu yapacağım.
Babasının cenazesinde ondan beklenen konuşmayı yapmayan Lily Bloom, terasta otururken Ryle adında bir cerrahla tanışıyor ve aralarında bir elektrik oluyor. Aylar sonra çiçekçi dükkanı açmak isteyen Lily'nin işe aldığı kişinin kardeşi Ryle çıkıyor ve yolları tekrardan kesişiyor. Başta her şey çok güzel ilerliyor, baş karakterleri birbirlerine çok yakıştırıyorsunuz. Ryle gerçekten iyi bir insan ve ideal bir eş.
-Spoiler- Derken bir gün Ryle, yaptıkları yemeği fırından çıkartmaya çalışırken eli yanıyor ve Lily de bu karmaşaya gülüyor. Ryle'da cerrah olduğundan ve elinin çok önemli olduğundan bahsedip Lily'i itiyor. Bu noktada yaşadığım şoku size anlatamam. Normalde bu tarz durumlarda tavrım çok keskindir fakat Ryle, itmesinin o anki acısıyla ve endişesiyle yanlışlıkla olduğunu söylediğinde tıpkı Lily gibi ben de ona inandım.
Bu noktada bir de Atlas'tan bahsetmem gerekiyor. Atlas'la ilk defa Lily geçmişte yazdığı günlüğünü okurken tanışıyoruz. Kendisi bir evsiz ve Lily'nin çocukluk aşkı. Aralarındaki kimya çok tatlıydı, keşke böyle ayrılmak zorunda kalmasalardı diye düşünürken, onların da yolları sonradan kesişiyor. Fakat bu sırada Lily, Ryle ile birlikte ve her ne kadar geçmişte güzel şeyler yaşamış olsalar bile artık bitmiş bir ilişki ve Ryle çok tatlı diye düşünüyorsunuz. Ta ki Ryle bu günlükleri bulana ve kıskançlık krizlerine girene kadar.
Gerçekten Ryle'dan bunu asla hiç beklemezdim. Gerçek hayatta keskin sınırlarla çizdiğim, en ufak bir şiddette bile hemen ayrılırım dediğim bir konuda beni bu kadar şoke edebilmeyi başarabildi. Kitabın en sevdiğim noktası da bu oldu: karşı çıktığınız bir