Sude Çatal
@Sudecatal
Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi
İstanbul
56 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
İyi ki Bizimle Bitti1000Kitap
Kitabın ortasından itibaren ağlamadan duramadım. Colleen Hoover ters köşeleriyle aklıma kazınan bir yazar oldu kesinlikle. Kısaca konusundan bahsedip hemen yorumumu yapacağım.
Babasının cenazesinde ondan beklenen konuşmayı yapmayan Lily Bloom, terasta otururken Ryle adında bir cerrahla tanışıyor ve aralarında bir elektrik oluyor. Aylar sonra çiçekçi dükkanı açmak isteyen Lily'nin işe aldığı kişinin kardeşi Ryle çıkıyor ve yolları tekrardan kesişiyor. Başta her şey çok güzel ilerliyor, baş karakterleri birbirlerine çok yakıştırıyorsunuz. Ryle gerçekten iyi bir insan ve ideal bir eş.
-Spoiler- Derken bir gün Ryle, yaptıkları yemeği fırından çıkartmaya çalışırken eli yanıyor ve Lily de bu karmaşaya gülüyor. Ryle'da cerrah olduğundan ve elinin çok önemli olduğundan bahsedip Lily'i itiyor. Bu noktada yaşadığım şoku size anlatamam. Normalde bu tarz durumlarda tavrım çok keskindir fakat Ryle, itmesinin o anki acısıyla ve endişesiyle yanlışlıkla olduğunu söylediğinde tıpkı Lily gibi ben de ona inandım.
Bu noktada bir de Atlas'tan bahsetmem gerekiyor. Atlas'la ilk defa Lily geçmişte yazdığı günlüğünü okurken tanışıyoruz. Kendisi bir evsiz ve Lily'nin çocukluk aşkı. Aralarındaki kimya çok tatlıydı, keşke böyle ayrılmak zorunda kalmasalardı diye düşünürken, onların da yolları sonradan kesişiyor. Fakat bu sırada Lily, Ryle ile birlikte ve her ne kadar geçmişte güzel şeyler yaşamış olsalar bile artık bitmiş bir ilişki ve Ryle çok tatlı diye düşünüyorsunuz. Ta ki Ryle bu günlükleri bulana ve kıskançlık krizlerine girene kadar.
Gerçekten Ryle'dan bunu asla hiç beklemezdim. Gerçek hayatta keskin sınırlarla çizdiğim, en ufak bir şiddette bile hemen ayrılırım dediğim bir konuda beni bu kadar şoke edebilmeyi başarabildi. Kitabın en sevdiğim noktası da bu oldu: karşı çıktığınız bir
Reklam
Düşünce Çıkmazı: Bir Yazarın Hayal Gücü Ne Kadar İleriye Gidebilir?1000Kitap
Colleen Hoover'la tanışmam çoğu insan gibi Bizimle Başladı Bizimle Bitti ile olmuştu. Halihazırda bilinen bir konsepte sahip olsa bile hem anlatım dilinin samimiyetiyle hem de sonunda vermek istediği mesajla oldukça yerinde bir kitaptı. Üstelik ters köşeleriyle de beni hazırlıksız yakaladığını belirtmeliyim. Fakat Verity'i okuyana kadar ters köşe görmemişim, bunu anladım. Gerek konusuyla gerek de işleniş tarzıyla sonu kesin tahmin ettiğim gibi olacak desem de hiç öyle olmadı. Asla spoiler vermek istemediğimdem üstü kapalı hangi yanlarının hoşuma gittiğinden bahsetmek istiyorum.
Öncelikle Verity'nin otobiyografisinin işlenişi harikaydı. Karakterler arası farklılıklar neredeyse uçurumdu ve her birine geçişleri mükemmel sağlamış. Bir katilin, annenin, babanın ve bütün bunlara tanıklık eden baş karakterimizin olaylara verdiği tepkilerin bir aradalığı çok başarılıydı. Sanki yazar her birinin karakterine bürünmüş, sonrasında o büründüğü karakterleri "yazarlık işte böyle bir şey, istediğin kişi olabilirsin" dercesine çürütmüş; ters köşe yapmış. Üstelik bunu, (bestseller olmanın da hakkını vererek) herkese erişebileceği bir yolla sağlamayı başarmış.
Kitapla ilgili yapacağım olumsuz yorumlar da var elbette. Örneğin smut sahnelerinin fazla yer kapladığını düşünmekle beraber baş karakterlerin arasındaki aşkın gereksiz olduğu gibi bir yorum bile yapabilirim. Fakat bu şekilde yapmasının nedeninin belli bir kesim okuyucuda da hitap etmesi açısından mantıklı ve stratejik buluyorum. Bu yorumumu eklerken yine de smut sahnelerinin kötü olduğunu veya olay akışına yedirilmediğini söylemiyorum, sadece fazla ve olmasa da olurdu dediğim şeyler.
Hikaye bittiğinde, kendimi yormadan ama aslında ne oldu diye de düşünmeden edemedim. Güzel bir bestseller, akıcı ve merak uyandırıcı. Alın okuyun.
İnsan evrenin de sevip acı çekebileceğini benimseseydi, uzlaşmış olurdu.
Düşünce olguların değişken aynalarında hem bu olguları hem de kendi kendilerine tek bir ilkede özetleyebilecek ölümsüz bağlantılar bulabilseydi, bir düşünce mutluluğundan söz edilebilirdi, mutlular söyleni de bunun gülünç bir benzeri olurdu ancak.
Sayfa 35
