O sırada gözüm çalışma masasının üzerinde mavi vazoya takıldı . Vazo boştu, yıllardan beri ilk kez boştu doğum gününde . İrkildi; sanki bir kapı kendiliğinden açılıvermiş huzur dolu odasına bir başka dünyadan soğuk bir rüzgâr esmişti. Bir ölümü hissetti,ölümsüz bir aşkı hissetti;ruhunda bir şey yarılıp açıldı ve uzaklardaki düşsel bir müziğe kulak kabartır gibi coşkuyla düşündü GÖRÜNMEZ KADINI.
“En büyük mutluluk,kişiliktir.”
