Suhendan
@Suhendan
Gördüm, çağımın en iyi beyinlerinin çılgınlıkla mahvedilişini. Histerik çıplaklıkla açlıktan geberdiğini!
Evlat Babanın SırrıdırEdebiyat
Kitabın ismi beni o kadar etkiledi ki, içeriğini düşünmeden aldım. Zeki Bulduk ile bu eseriyle tanış olduğum için memnunum. Yazarın, Afganistan mektuplarını bir araya getirip "Evlat Babanın Sırrıdır" diye önümüze sunması, belki de tek bir şeyi hatırlatmak içindi:
"İnsan, unutmalardan örülmüş bir kazak gibi. Sökmeye başladığında anlıyorsun ne çok unutuş saklamışız ilmiklerde. İnsan kendini nasıl da yalnızlaştırır."
Reklam
KayboldukEdebiyat
Hepimiz öyle ya da böyle Kaybolan'ın Hakan'ıyız aslında. Kimimiz yârini, kimimiz yerini, bir başkası yolunu öteki yurdunu aramıyor mu? Arıyor. Bir acayip ruh mülteciliği bu. Ne tozlu devran ki çırp çırp bitmiyor.
Tarık Tufan, kitabın sonunda her şeyi bir neticeye kavuşturmamayı tercih ederek önemli bir hatırlatma yapıyor: "İnsanın kendini bulma meselesi bir yolculuktur. Buldum diyen yalan söyler. Çünkü insan kendine varamaz, kendine yaklaşır. Adım adım, bata çıka, düşe kalka. Çoğu zaman tek başına. Dolayısıyla kendini bulma atölyeleri, kendini gerçekleştirme seminerleri olsa olsa birer ağrı kesicidir. Kendini bulmaya ve tanımaya çalışmak son derece ağrı, sancı ve yara verici işlerdir. İnanmayan Çürümenin Kitabı'na yahut Genç Werther'in Acıları'na, hiç olmazsa Gariplerin Kitabı'na ama mutlaka Mantıku't-Tayr'a bakabilir."
Yakınlaşamayan UzaklarEdebiyat
Neslihan Önderoğlu'nu İlk kez okuyorum.
Bir zaman sonra 'yakınlık' denince banka kredisi çekiyormuşcasına tedirgin hissetmeye başladıysanız, artık başkasıyla çatışmak yerine kendinizi mağlup ediyorsanız, iletişimsiz kalmanın iletişim kurmak kadar gerekli olduğunu düşünenlerdenseniz, işte: Sizi, bizi, onları kucaklayan öyküler var Yakınlık Korkusu'nda.
Şair ve öykücü, yazıp kenara çekilmek ister. Roman yazarı "ben buradayım" demeyi, alkışı hengâmeyi sever. Yakınlık Korkusu'ndaki öykülere bu gözle bakınca, sıradan olanın içindeki sahiciliğe -o büyülü anlara- işaret etmesi pek güzel. Öykü sevenler es geçmesin bu kitabı.
Neden edebiyat?Edebiyat
- Harfler henüz zihnimizde kelimeler oluşturduğunda bile sağaltmak, sanki iyileştirip dönüştürmek için kaynar durur. Ne zaman ki yazar kelimeleri yan yana getirip anlamlı cümleler oluşturur ve ne zaman okur o cümleleri kendi ruhunun donmuş, kan tutmuş ya da pörsümüş yerlerine bastırır, terapi başlamış olur.
Kafka' nın böcek örneğiyle kendi ruhunu bir nar gibi yarması, Goethe'nin Werther'i intihar ettirerek kendi intiharını engellemesi, Schopenhauer'in klasik metinler okuyarak sakinleşmesi, Kur'an'ın İnşirah, Felak, Nas gibi muavvizeteyn yani sığınma sûrelerine sahip olması, Tolstoy'un Anna Karenina'yı trenin önüne atıp ruhsal rahatlama gerçekleştirmesi, Dostoyevski'nin içindeki kötümser duyguları Raskalnikof karakteriyle baltalaması harflerin, kelimelerin, cümlelerin ve dolayısıyla kitapların ne muazzam birer sağaltıcı olduğunun ispatıdır.
Şöyle diyor Ahmet Sarı, bu nefis kitabında: "Dilin ister şifâhi olsun, isterse de yazılı olsun insana dokunduğu, insana tesir ettiği bilinmektedir. Dilin insanı dönüştürdüğü fikri reddedilemez. Yazının çıktığı kaynak nasıl bir ruh taşıyorsa, yazının varacağı uğrak yeri de bir ruh olacaktır. İşte bu yüzden yazı ve söz yürekten yüreğe vararak canlılık bulur."
Echenoz UstalığıEdebiyat
- Kitabın hikâyesini beğendim. İsminden de anlaşıldığı gibi savaş yıllarını konu ediniyor. Yazar, sıcağıyla soğuğuyla 5 yılı bulan Dünya savaşını 67 sayfaya sığdırmış. Kısa, öz ve doyurucu olması bir yana psikolojik dili tam bir ustalıkla kullanan yazarımız, empati duygularımı da harekete geçirdi. Öyle ki, savaşta kaybettiğim koluma hâlâ oradaymış gibi kur yaparken buldum kendimi. Çeviriyi zayıf bulduğum konusunu da hikâyenin hatırına affettim böylece...
Reklam