Aylak Adam
@Suigei
35 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Her çocuk kendisi olduğu için sevilmek ister, sevilen bir kişiyi hatırlattığı ya da eski bir rolü oynadığı için değil... Dayımın selefi olmayı ve bu statünün sağladığı ayrıcalığı sevmeme karşın, kusursuz olma gereksinimi beni yıprattı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yeni biri olarak geçmişimdeki hataları düzeltebilirdim. Başlangıçta iyimserdim; üstesinden gelebilirdim. Nihayetinde her nereye gidersem gideyim asla değişemedim. Tekrar tekrar aynı hatayı yaptım, başkalarını kırdım, karşılığında da kendim kırıldım.
“İnsan tımarhaneye kapatılmayacak derecede ne kadar delirebilirse o kadar delirmiştim. O iki yıl boyunca gerçekten normal bir dakikam bile olmadı. Bu yalnızca keder değildi, zihnim karman çormandı. Kafayı üşütmüştüm… Ve bu gerçek! O durumdan nasıl çıktım bilmiyorum. Çünkü o durumdayken de o durumda olduğumu bilmiyordum.”
Sadece bir kez el ele tutuşmuştuk. Beni bir yerlere götürüyordu ve buradan, acele et dermiş gibi elimi tutmuştu. En fazla on saniye el ele kaldık ama benim için bu süre otuz dakika kadardı. Elimi bıraktığında, birden kaybolmuştum. Baştan sona çok doğaldı, elimi tutma şekli, ama onun da elimi tutmaya can attığını biliyordum.
Şimamoto’nun elimde bıraktığı his beni asla terk etmedi. Tuttuğum diğer bütün ellerden çok farklıydı, bildiğim dokunuşlardan başka. O sadece on iki yaşındaki bir kızın sıcak, küçük eliydi, ama o parmaklar ve avuç içi bilmek istediğim, bilmek zorunda olduğum her şeyle dolu bir oyuncak kutusu gibiydi.
Ne olursa olsun, gülümsemeyi başarıyordu. İşler kötüye gittikçe gülümsemesi de büyüyordu aslında. Gülüşünü seviyordum. Beni yatıştırıyor, cesaretlendiriyordu. Her şey yoluna girecek, diyordu bana. Biraz daha bekle her şey düzelecek. Yıllar sonra ne zaman onu düşünsem aklıma ilk gelen şey gülüşüydü.