Haritasız ve dümensiz kalmış, gideceği limanı olmayan bir gemiydi. Kendini akıntıya bırakıp sürüklenmek, en azından hareket etmek, hayatta kalmak demekti ki içini acıtan şey de zaten buydu; yaşamak.
Odadaki gaz lambası, Buson’un resmi, hasır döşeme, kitaplığım, nasıl söylesem, sanki odada varmışlar da yokmuşlar gibi ya da yokmuşlar da varmışlar gibi oluyor. Etrafımdaki eşyalar bir görünüyor bir kayboluyor. Ama odaya uğramayan tek şey yıllardır peşinden koştuğum, arayıp da bulmaya çalıştığım ancak bir türlü erişemediğim hiçlik.