Tıpkı sessizce büyüyen bir orman gibi
Eserim usulca ilerliyor.
Zor iş benimki
Bulandırılmaya gelmeyen bir iş.
Atölyemde bir başıma çalışıyor olsam da
Kendimi yalnız hissetmiyorum asla...
"... Bir gece sevgi duvarını aştık
Düştüğüm yer öyle açık seçik ki
Başucumda bir sen varsın bir de evren
Saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi
Yalnızlığım benim çoğul türkülerim
Ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi."
Can Yücel
Gerçekçi bir vicdanın, doğaya, canlılara karşı insaniyetli davranıp haksızlığı görmezden gelinemeyeceğini, ideallerinin peşinden gitmenin her zaman iyi sonuç vermese de sonunda sevgi ve merhametin olduğu yolda yürünebileceğini anlatıyor.
Sürgünde, arafta hisseden,hiç bir yere ait hissetmeyen insanın içine bir nebzede olsa ferah bir seda bırakacak okunması gereken güzel bir deneme. Mimoza Sürgünü
Yüz yıl önce benimle aynı yerde durup aynı yere bakan insanla bir`leştiğimi bilmenin kamaşması. Aynı bilinçte var olmanın insana verdiği o eşsiz ve bu dünyadan olmayan haz.