S.
@Sumeyyeem
⠀⠀ ⠀ ོ ⠀ ⠀ ⠀⠀⠀⠀ ོ ⠀⠀⠀ ⠀ ⠀⠀ ོ⠀⠀ ⠀⠀ ⠀ ོ ⠀⠀ ⠀ོ ⠀ ⠀ ⠀ ོ ⠀⠀ ⠀ ོ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ོ ⠀⠀⠀ ⠀⠀ ོ ⠀⠀ ⠀ ⠀ ⠀ ོ ⠀⠀ ⠀⠀ ⠀ོ
109 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İnsan, ancak, gizemli cümlelerle özgür olur...
Peki biz hangi gizemli hangi manası büyük kendisi küçük cümlelerle özgür olabildik.
Peki bizi bu muhteşem eserden hangi cümle etkiledi veya hangi cümlede kendimizi bulabildik...
Kitap edebiyat dergisi çıkarılırken nuri pakdil'in kaleme aldığı not defteri, 1 aylık günlüğü.. Bazı cümleler arasında kopukluk yaşayabilirisiniz ama 2. ye okuduğunuzda veya alıntı paylaşırken üzerinden geçerken tüm cümleler, kelimeler yerli yerine oturuyor. Her ne kadar kısa da olsa bir solukta okunmayıp bilakis sindire sindire okunması gerekir yoksa herşey havada kalır.
Kitabı tavsiye ederim Nuri Pakdil'in kaleminde okuduğum ilk kitaptı ve tesadüfen vefatının ilk yıldönümünde okumaya başladım... Ne mutlu bize ki böyle güzel insanlar tanımış onlarla aynı zamanı paylaşabilmişiz ama keşke daha önceden daha çok tanıyabilseydik...
Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun inşallah...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitap güzel içinde yer yer mizahla karışık korku gerilim var sayfayı her çevirdiğinizde 'acaba daha ne ile karşılacağım' diyorsunuz.
Kitabı okudukça şimdi herkes bir yerden çıkıp 'sana şaka yaptık muhsine ' diyeceklerini hissettim o kadar olağanüstü olaylardı.
Yazar Kitabı bir hanım nineni'n mektubu ile yazmaya baslamış günümüz hurafelerine inanan insanları konu almıştır.
Kitapta Muhsine'nin yolda ki yaşadığı sıkıntı üzüntü yer yer ağlaması. O Ayşe bacıya bende sinir oldum daha bide kızı düşünüyormuş tabi kızcağızın bu yol ile de derdi bitmiyor konakta yaşadığı korkular üzüntüler endişeleri yer yer insanı da güldürmüyor değil. En güldüğüm yerde "Bacaklarım doğru yumuşak yumuşak bir şey dokunmaya başladı. Korkudan dizlerimin bağı çözüldü. Bir iki destur dedim, durdum. Yürek çarpıntısından bayılacaktım.
Kalfa: kızım niye yürümüyorsun?
-Ben uğradım galiba
-Ne var?
-ayaklarımı okşuyorlar.
Kalfa hususi bir makamla, " Göklerin mahı! Diyarların padişahı çekil!" çekil dedi.
İki çenem birbirine vurmaya başladı mumu ayakların doğru dogru tuttu
-A.. Kediymiş" hala aklıma geldikçe gülerim daha bunun gibi bir çok olay kitabın sonuna doğru heyecan artıyor okudukça okuyasınız geliyor en sonunda da güzel bir gülümseme ile kitabı kapatıyorsunuz.
Kitabı okudum harikaydı birçok satırın altınıda çizerek okudum. Kitabın çizilmedik yeri kalmıyacak diye korktum.
Kitabı bitirdikten sonra başına tekrar bir göz atın derim herşey daha yerli yerine oturuyor.
İnsanın insalıgın ne olduğunu anlatan bir kitaptı okumamın bu kadar uzun sürmesi gözlerimde bir rahatsızlık olduğu için gec bitti yoksa kitap harika zaten sindirmek içinde bir solukta bitirmeden yavas yavas içine işlercesine okunması gerek okurken bazı yerlerde kendinizi görürsünüz ve bunu neden kendinize yaptıgınızı defalarca sorarsınız. İnsanlar gururlu nakördürler kendi çıkarları için yaşar başka söze ne hacet...
Kitab bir kac kısa hikayeden oluşuyor akıcı ve seri bir şekilde bitti
Yazarın zekası muhtesem soluksuz bir sekilde okuyacaksınız cinayeti. Nasıl oldugunun kimin yaptıgını düsünüp durucaksınız ara sıra tanıklardan süphe duyacaksınız ve sizin tahmin etmediğiniz bir sekilde olay açığa çıkıyor. En şaşırtıcı olansa bu kadar karmasık olan bir cinayetin gerçeklerinin gözünüzün önünde olması ve bunu yazarın kitabın başında da söylediği gibi "çözümleyicide dügümü çözmek için kafa yormaktan zevk alır" bunu da en ince ayrıntısına kadar inceler kısa bir sürede olayı çözer..
Kitapta diğer etkilendiğim diger bir olayda denizcinin hikayesi "yaşamak için tek ânı kaldı saklayacak hiçbir şeyi kalmadı" önce ölümle yüzyüzeyken bir umuda sarılıyor o umudu da onu amansız bir sekilde dalgaların üstünde tanımadıgı kimselerle tanımadıgı yerde oradan oraya sürüklenip duruyor zaten aklına koymustu yaşadıklarını ulaştıracak bir şeyi, yapmıstıda yapmamış olsaydı zaten bunu okumuyor olurduk... Zeki bir adammış en azından yaşadıgı son şeyide kendi anısına bizimle paylaşmak oldu...
Korkuuu...
Bir duygu ancak bu kadar güzel anlatılabilrdi bu denli hissedilebilinirdi gene stefan zweıg'in muhteşem eserlerinden bir tanesi...
Kocasını aldatan bir kadın ve karşısına hiç tanımadıgı bir insanın çıkmasıyla hissettiği o duygu... Kendisini bu denli bitiren uçurumun kenarına getiren bu his, ne yapacaktı, ya kahrından ölecekti yada herseyi anlatıp bitirecekti kendisini bu ızdıraptan...
Gercekte de korktuğumuz o kadar sey var ki, ya üzerine gidicez o korkuların yada ızdırabından ölücez..
Nede güzel demiş kitabın da "itiraf karşısında duyulan bu küçük korkuyu , her suçtan daha zavallı buluyorum" yada "insan tehlikesini bile bile nasıl suç işler" öyle değil mi sadece o anı düşünüyoruz ya sonrası ne olacak diye niye hiç düşünmüyoruz ki yine kitabında dediği gibi "yarın:Hem çok yakın hem sonsuz uzaklıkta" sanki bu yaptığımız işin sonu uzaktaymış gibi hiç düşünmeden yapıyoruz sonra ortaya çıkmasından korktuğumuz gibi başımıza gelmesinden korktuğumuz kadar yakın....
