Sumi Vallgren
@Sumithegreat
Daha ilk cnbce zamanlarında izlemeye başlamıştım Game of Thrones’u. Ama seneler sonra tüm sezonları izleyip bitirdim. İlk kitabı da şimdi okuma fırsatı buldum. Ne olacağını noktası virgülüne bilmeme rağmen bu kitabı beğenmeme engel olmadı. Sadece keşke önce kitabı okusam ve olayları bilmesem ve karakterler benim hayalimde canlansaydı dedim. O zaman alacağım keyfi tahmin bile edemiyorum. Dizi ilk sezonu ve birinci kitap arasında hiç bir fark yok, hatta kitabın bitiş sahnesi bile sezon sonuyla aynı. Bakalım iknci kitapla maceraya devam.
Reklam
Dizi uyarlaması 3. sezonu dayanamayıp kitaptan önce bitirdim. Tekrar bildiğim hikayeyi okumak okuma zevkime biraz gölge düşürse de farklı bir dilde sevgili Elanamızı dinlemek yine de güzeldi. Geçen yıllar mı fark ettirdi başka bir dilde okumak başka bir bakış açısı mı kazandırdı bilmem ama Lila sen ne yılansın, hayatının aşkıyla yaşanacak aşkını elinden alıverdin Lina’nın. Ve bir aile trajedisine yol açan en büyük etmen de asıl sensin. Serinin son kitabını bölük pörçük hatırlamam sebebiyle bakalım ne olacak Nino/Lina aşkı… Elena’da biliyor belki ama hazin sonu bilirsiniz yarım kalan şeyler muhakkak tamamlanmalıdır yarım kalmamak için hayatta.
Vaat’ ten sonra yazardan okuduğum ikinci kitap oldu Sahtekar. İsmiyle müsemma, aslında yaşadığı hiç bir duyguya uygun davranmayan bizim ortalama - ne çok iyi ne de evil diyebileceğimiz kötülükte- karakterimiz Adam gerçekten küçük bir sahtekar. Ama ortalama her insan kadar. Yansıttığı karakter ve bol soslu Güney Afrika ve eski sömürü geçmişi ve henüz yaraların sarılmamış olması belki de hiç bir zaman tam bir iyileşmenin olamayacağı gerçeği kitaptaki güzel motifler. Şey gibi Adam’ın sürekli söktüğü ama hemen akabinde büyümeye devam eden yabani otlar gibi. Kitabı çok sevemedim çünkü Adam sevilesi bir karakter olmaktan çok uzak çünkü o da hiç kimseyi sevemiyor. Ne kardeşi Gavin’i ne komşusu Blod’u; ne kahramanı olduğu Canning’i ki onu hatırlamıyor bile; ne de Baby’i. Ona birlikte olmayı teklif ederken bile samimi olmadığının farkında. Kitap yine Adam’a yakışır can sıkıcılıkta bitiveriyor. Sevdim mi kitabı pek değil, yazarı başarılı buldum mu evet. Ben de bu çelişkilerle bitiriverdim kitabı belki Canning’den etkilenmişimdir bu çelişkili bakış açımla kim bilir:)
2022 Booker ödüllü kitap beni hiç aşina olmadığım bir kültür ve coğrafyaya Sri Lanka, Kolombo’ya götürüyor. Asya’nın da ( Hindistan, Pakistan, Sri Lanka, Myanmar gibi bu toprakları kapsayan genel bir coğrafi isim var mı bilmiyorum) Orta Doğu toprakları gibi kaynağını ; pek çok katliama, toplu ölümlere yol açan olaylarla mücadele halinde olduğunu bilmekten ziyade kulağa çalınan bir takım bilgi kırıntılarıyla aşinaydım. Maalesef üçüncü dünya ülkelerinin bazı ortak yönleri olan: adam kayırma, yozlaşma, büyük devletlerin sömüreleri vb şeyler de üst noktalarda. Sırf bu yüzden bile kitabı okumak bana çok ilginç geldi. Bizim için çok egzotik ve bilinmeyenin cazibesi.
Kitap aslında tüm bu siyasi mücadeler, ülke durumu haricinde çok ilginç bir konuya da sahip. Ölen ve nasıl öldüğünü bilmeyen ve öğrenme macerasına giren fotoğrafçımız Maali Almeida’nin hayaletiyle biz de ordan oraya savruluyoruz. Rüzgarların üzerinde seyahat edip, bir mekandan diğerine kolayca ilerliyoruz. Kitabın bu yönü beni gerçekten büyüledi. İlk 100 ya da 150 sayfa kitaba bayıldım. Ama sonra hiç aşina olmadığımız isimler ve siyasi olaylar, bir takım etnik olaylar ve isimler çorbasına döndüğü anlar da oldu. Bu biraz okuma zevkine gölge düşürdü kendi adıma. Yine de ve her şeye rağmen yazar Shehan Karunatilaka’nın yarattığı dünya inanılmaz büyülü ve eğlenceli.
Kitabı sıcağı sıcağına bitir bitirmez yazıyorum bu yorumu. Yılın son kitabı benim için güvenilir liman, comfort zone olan Ferrante ve Napoli dörtlemesinin ikinci kitabı oldu. Yıllar önce Türkçe’de yayınlandığı ilk yıl bitirmiştim seriyi, çok sevince bir de İngilizcesinden de okuyayım dedim ve HBO yapımı mükemmel uyarlamasını da izleyerek eş zamanlı ilerledim.
Bilindiği üzere 40’lı yııların sonlarında Napoli’de başlayan ve iki arkadaş(!) üzerinden ilerleyen ve nedense otobiyografik olduğunu düşündüğüm bu roman sadece bir dostluk ya da olay anlatımı değil; dönemin siyasi, toplumsal yönlerini de yansıtan bir panorama. Çocukluktan başlayan bildungsromanları severim ondan dolayı mı yoksa Ankara Üniversitesi İtalyanca günlerimin nostaljisi mi ama sadece
bunlar demek de çok büyük haksızlık olur romana, doğrudan, samimi ve iyi kurgulanmış bir kitap bu. Son olarak kendimi Elena’yı tutarken buldum çoğunlukla belki gizemli yazarımızla bağdaştırdığım için. Herkese iyi seneler dilerim.
Reklam