Sumi Vallgren
@Sumithegreat
V.C Andrews’in pembe dizi kıvamındaki bol dramalı ve ensest hikayeleriyle şok eden dünyasına alışkındım ilk gençlik zamanlarında okuduğum kitaplarıyla; ama hiç orjinal dilinden okumamıştım. Nadir Kitap’tan Casteel aile serisini her biri farkli sahaflardan da olsa cok uyguna temin edebildim. Cok hafif, diger okumalarimin arasina sikistirabilecegim bir kitap ihtiyacim vardi, fazlasiyla bu ihtiyacima da hitap etti. Yormayan, akan giden, sizi soktan soka surukluyen bir hikaye bas karekterimiz Heaven’in pesinden surukleniyorsunuz sizde. Iyiler cok iyi degil; kotuler de safi kotu degil. Herkesin bir kusuru vae ornegin melek gibi resmedilen Hevaen tum kusurlariyla, verdigi kotu kararlarla aslinda ilgi ceken ve kliseden uzak bir karakter. Bunun disinda muthis edebi haz beklememek lazim tabii ki. Ama kotu mu yazilmis: Asla! Ben aile dramamiza devam edecegim. 5 kitaplik bir serinin ilk kitabi Heaven.
Reklam
Hayatta Kalanlar, kitap için seçilen başlık:
hep ütopikleştirilen ve güzellemeler yapılan ve nihayetinde tüm yetişkinlerin kirli doğasıyla mücadele gerektiren; tehlikelere açık ve fazla korumasız olan o malum epoch çocukluktan kör topal olsa da her şeye rağmen yaşamayı seçen yani hayatta kalanlara nazire olduğunu sanmıştım ama aslında çok da derin bir trajedi yatıyormuş meğer hikayede- Molly!- Gerçekten geçirilen bir kazada hayatta kalan üç çocuğun hikayesini okuyoruz. İki bölüm, biri geçmişten günümüze kronolojik ilerlerken; diğeri günümüzden başlayıp yavaş yavaş geriye akıyor ve çarpıcı sona kavuştuğu ana doğru ivme kazanıyor. Kitap bana ilk başlarda Karl Ove’nin otobiyografik kitap serisi Kavgam’ı fazlasıyla anımsattı: benzer coğrafya, problemli alkolik ebeveynler, nefret-sevgi ilişkisiyle devam eden kardeşlik ve nihayet cenazeye bağlanan bölüm sonları. Gerçi Nordic edebiyatta sıklıkla gördüğümüz temalar ve benzer sorunlar, aynı kasvetli, hüzünlü atmosfer biraz da yine İsveçli diğer yazarımızın Denizadamı kitabını da anımsattı bu okuma. Severiz hem edebiyatını hem sinemasını. Yazarın yeni çıkan kitabını da alacağım ve okumak için sabırsızlanıyorum.
Nijeryalı yazar Ben Okri, büyülü gerçekçilikle kendi kürütürünü karıştırdığı romanı Aç Yol’da bir şeylere değinmek istemiş belli ki ama benim için kitabın son 200 sayfası maalesef bir eziyete dönüştü. Okudukça bitmedi, bitmedikçe sıkıldım. Bitirmek için okudum, keyif alamadım. Karakter gelişimi yok, karakterlerin kendi içinde bir tutarlılığı yok. Sürekli tekrar eden aynı temalar ve olaylar var: Düzenlenen ziyafet, çıkan arbade, o kalabalıkta çıkan ve peri çocuk Azaro’yu kaçırmaya çalışan periler, dövüş, dövüş sonrası babanın iyileşme dönemi. İlk dinleyiş ya da okuyuşta ilginçken gittikçe kitap ilerledikçe sıkan hep aynı daha doğrusu çok benzer olaylar. Ayrıca Madam Koto’ya da çok haksızlık yapılmış. Kadından iyilikten başka bir şey görmeyen aile her fırsatta Madam Koto’yu kötülüyor. Sayın Okri keşke karar verseydiniz ya da karakterlerin bir gelişim evresi olsaydı. Gerçi kitaptaki tüm karakterler tutarsız. Konuşmaşların az olduğu, geveze bir anlatıcının yer aldığı - Azaro yani yazar- bir kitap Aç Yol; maalesef bana hitap etmedi.
Kitabı sevdim mi sevmedim mi karar veremiyorum. Ama ilginç bir okuma deneyimiydi kendi adıma. Bir yerden sonra sadece absürtlük seviyesinin ayarı kaçar gibi olsa da yaratılan kurguyu da sevmekten kendimi alamadım. Gothic karakter ve atmosferi beni içine almayı başardı. Karanlık, kanlı ve rahatsız ediciliği, tatlı-şekerli bir kokuya sarıp sarmalamasını da sevdim. Yani benim için tam 6 lık bir kitap olmuş ama yazarın diğer kitaplarını da alıp okurum. Güzel vakit geçirmek garantili gibi
Yazardan okuduğum ikinci kitap oldu. İlk olarak Türkçe basımından Yangında Kaybettiklerimiz isimli öykülerden oluşan kitabı okumuştum o da bu kitap gibi birbirinden tekinsiz 12 öyküden oluşuyordu. 13 rakamının uğursuzluğundan kaçmak için mi yazarın özellikle tercih ettiği sayı mı diye merak ettim. İlk kitabı daha çok sevmeme rağmen bu kitabı da çok beğendim. Herkese hitap etmediği kesin. Hassas bünyeler kesinlikle uzak dursun. Ama beni garip ve tekinsiz atmosfer büyüledi. Çok sevdiğim öyküler oldu özellikle saymak istediklerim: Our Lady of the Quarry- beton, derin havuzlarda yüzme isteğimi körükledi:) - The Well ( kuyu ve büyü imgeleriyle ve en sevdiğinizin bile size yapabileceği kötülük korkusuyla- Where Are You, Dear Heart? - fetişizmin nerelere kadar
gidebileciği ve bunun dehşetiyle, inanılmaz gerçekçi yazılmış- Meat - hayranlığın varabileceği en dehşet boyut- kitaptaki en uzun soluklu öykü olan Kids Who Come Back, yazarı romanda da görmek güzel olurdu diye düşündürdü ve beni gerçekten korkutan ve okurken yerimde büzüldüğüm Back When We
Talked to the Dead.
Özetle herkes okumasın ama creepy öyküler seven meraklılarına tavsiye.
Reklam