Yazar:
Mona Awad
Tahmini Okuma Süresi:
10 sa. 34 dk.
Sayfa Sayısı:
373
Basım Tarihi:
6 Şubat 2020
İlk Yayın Tarihi:
Haziran 2019
Yayınevi:
Head of Zeus Ltd.
Orijinal Adı:
Bunny
ISBN:
9781788545440
Ülke:
Amerika Birleşik Devletleri
Dil:
İngilizce
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kitabı sevdim mi sevmedim mi karar veremiyorum. Ama ilginç bir okuma deneyimiydi kendi adıma. Bir yerden sonra sadece absürtlük seviyesinin ayarı kaçar gibi olsa da yaratılan kurguyu da sevmekten kendimi alamadım. Gothic karakter ve atmosferi beni içine almayı başardı. Karanlık, kanlı ve rahatsız ediciliği, tatlı-şekerli bir kokuya sarıp sarmalamasını da sevdim. Yani benim için tam 6 lık bir kitap olmuş ama yazarın diğer kitaplarını da alıp okurum. Güzel vakit geçirmek garantili gibi
Çoğu zaman midem bulandı, kafam karıştı, ağzım açık kaldı ama olaylara ve yazarın anlatımına alıştıktan sonra metaforları ve ipuçlarını kapmaya başladım ve kitap asıl o noktadan sonra akmaya başladı. Türkçe okusam daha hızlı bitirebilirdim ama böyle eşsiz bir kurguyu orijinal dilinde okuduğum için de memnunum. Çocukluğundan beri hayal dünyasına sığınan acemi bir yazar olarak başkarakter Samantha ile o kadar empati kurdum ve kendime benzettim ki kitap bir noktadan sonra kendi hayatıma farklı bir mercekten bakıyorum hissiyatı verdi, biraz rahatsız ediciydi... Bunun dışında konusunu ve vermek istediği mesajı çok farklı bir perspektiften özgün bir şekilde yansıtabildiği için yazara hayran oldum. Hala kafamda tam oturmayan noktalar da yok değil ama kitabın amacının da biraz bu olduğunu düşünüyorum. Konuyu pat diye önümüze koymak yerine üzerine düşünmemizi sağlayarak anlatmaya çalışıyor. Bu incelemeyi paylaştıktan sonra diğerleri ne demiş diye de bir göz atacağım. Kesinlikle öneririm
Bu kitabı almamın en önemli sebebi Booktok'ta fazlasıyla popüler olmasıydı o yüzden çevrildiğini gördüğüm gibi satın aldım. Üstelik IME ve VOGUE’a göre 2019’un en iyi kitaplarından biri ayrıca 2019 GOODREADS okur ödülleri korku romanı finalistiymiş. Konusunu buradan okuyabilirsiniz ben direkt olarak okumaya değer mi değmez mi diyerekten kendi düşüncelerimi paylaşmak istiyorum.
İlk okumaya başladığımda konuyu bilmeme rağmen gerçekten ne olduğunu anlayamadım ve bu durumdan fazlasıyla sıkıldım. Okuduklarımla kitabın ana unsurlarını pek bağdaştıramadım; örneğin fantastik kategorisinde de gösterilen bir kitap ama yani neresi fantastik diye düşünüp durdum. Bu durum yüz küsür sayfaya kadar sürdü. Kitap zaten üç kısımdan oluşuyor dolayısıyla kitabı anlayıp olayların hızlanması da birinci kısmın sonlarına doğru olmuş oldu.
Açıkçası benim için konu bakımından oldukça orijinal. Bu tarz bir dünyayı yaratabilmiş olmak oldukça zekice ayrıca yazarın konuyu fazla dağıtmadan toparlaması başarılıydı. Sadece kitabın yazı dilinde fazlaca imgesel anlatımlar var ve bunları ana dilinde okumak daha güzel olabilirdi ama çeviri olarak kötü değildi sadece hani şiirleri de orijinal dilinden okumak daha güzeldir, çevrilince bize manasız gelir ya bu kitapta da bu anlatımları Türkçeye çevrilmiş bir şekilde okumak bir tık zorlayıcıydı.
Okudukça fantastik kısmının neresi olduğunu anladım asıl olay zaten oymuş ama yukarıda da bahsettiğim gibi bu biraz geç ortaya çıkıyor. Onun dışında ben korku unsuru olacak bir kısım göremedim belki gerilim olabilir. Yani asla korkacak bir kısmı yok merak etmeyin.
Sonuç olarak beklentimi yarı yarıya karşıladı diyebilirim o yüzden 6 puanı uygun gördüm eheheh. Okumak istiyorsanız lütfen bir kısma kadar sabredin oradan sonra okumak çok daha zevkli.
okumayı bitirdikten sonra yaklaşık bir saat hem aklımı sorgulayıp hem biraz araştırma yaptım ve sonunda hepsini -kendimce- birleştirince beni inanılmaz tatmin eden bi kitaba dönüştü.
* bu inceleme kendi kendime konuşmalarımı ve aynı zamanda ağır spoiler içerebilir *
öncelikle kitabı okurken sürekli samantha'nın şizofren veya madde etkisi altında olduğu düşündüm ve o yüzden bütün her şeyin kafasının kurgu olduğunu varsaydım ama birinin incelemesinde -birilerinin sürekli "kendi kendine ne mırıldanıyorsun" diyerek gerçekliğe döndürmesi çok güzel bi ayrıntı- demesi bana çok oturan bi teori geldi.
ve yaptığım araştırmalarda "tavşan" sözcüğünün yazarlık dilinde yaratım süreci, konu başlığı gibi bi anlama geliyo ve bence bu da bazı konularda cevap sağlamış oluyo
kendi özet teorime gelecek olursa samantha'nın hala şizofren olduğunu düşünüyorum
en baştan başlayacak olursak
samantha yazarlık okuyan sınıfında kimseyle iletişim kuramayan yalnız ama başarılı bir öğrenci -aslan yani profesör bakımında dolayı bunu söylüyorum ama bunu nasıl açıklayabilirim bilmiyorum yazının ilerisinde değinmeye çalışıcam- bu yüzden ava samantha'nın yarattığı -onu kuğuları izlerken yaratıyo ve o yüzden biz kitabın son sahnede o yüzden beyaz bir kuğu görüyoruz-
ilk "tavşan" çünkü kendini yalnız ve bir yere ait hissetmediği bi anda ortaya çıkardığı bi karakter ama sınıfında kendini hala başarılı göremiyo ve "tavşan" lakaplı kızlardan haz etmiyo çünkü aslımda başlarda duyguları karşılıklı ama bir gün bir mektup ile gruplarına davet alıyo ve bütün karşama tam olarak bumlardan sonra başlıyo
burada ilk okunduğunda gerçekliklerinden tam emin olamadığımız olaylar yaşanıyor
kızlar bir tür ayinler düzenleyip içkiler eşliğinde taslaklar yani tavşanlar yaratarak garip şeyler yaptıkları geceler
Ne anladın Yurdagül?!?
Puan vermedi
hayatımda okuduğum en gereksiz kitaplardan biri oldu. Başlarken tarikat, gerilim, tuhaflık gibi iddialı bir vaadi vardı ama kitap ilerledikçe anladım ki bütün bunlar sadece süs. Kitabın tamamına yakını Samantha’nın iç monologlarından ibaret ve bu monologlar karakteri derinleştirmek yerine beni boğdu. Bu kadar uzun uzun iç ses yazıyorsan okurun karakterle empati kurabilmesi lazım ki iç dünyası ilgi çekici olsun. Ama Samantha ile empati kurmak mümkün değil. Onun travmalarına, tepkilerine, kurduğu sahte diyaloglara bir noktadan sonra sabır kalmıyor. Dış dünyadan kopuk, sürekli kendi kendine konuşan bir karakter yaratıp bunun üstüne bir kurgu kurmaya çalışmış yazar ve sonuç tam anlamıyla çuvallama yani.
Kitabın kült/tarikat tarafı da aynı şekilde bir balon. Yazar bir topluluk, bir ritüel, bir tuhaflık varmış gibi göstermiş ama en ufak bir motivasyon, en ufak bir mantık yok. Gizem yaratmaya çalışıyor ama aslında ortada gizem de yok, çünkü gizem için önce bir temel gerekir. Bunlar sadece orada varlar, böyle acayip bir şey var ortada kafanızda canlandırın işte diye bırakılmış gibiler. Bir topluluğun ya da tarikatın gerçekten korkutucu olabilmesi için neden, amaç ve yöntemleri olmalı. Bu kitapta bunların hiçbirini göremiyoruz.
Korku ve gerilim kısmı zaten ayrı bir rezalet. İnsanların “çok rahatsız edici” ya da “korkutucuydu” demesine gerçekten şaşırdım. Çünkü gerilim denen şey yalnızca tuhaf imgelerle kurulmaz. Tehdit hissi yok, artan bir tempo yok, atmosfer yok. Bir şeyin korkutucu olabilmesi için bilineni tehdit eden bir bilinmeyen gerekir. Burada tek gördüğümüz şey Samantha’nın bitmek bilmeyen zihinsel gevezeliği. Eğer bir okur bundan gerildiyse, o kişinin hayatında en ufak bir korku-gerilim eseriyle bile karşılaşmamış olduğunu düşünüyorum.
Kitap hakkında yapılan
Tavşan; bir zemine oturmayan işleyişi,neyin gerçek neyin zihinsel ürün olduğuna dair sorgulamaları, doğrusal akışı bozan düşünce uçuşmaları, hikayeden uzaklaştıran sayıklamalar şeklinde yansıtılan belli bölümleri, doğaüstü bir durumun arka planı olmadan sunulması gibi sebeplerle kendini okutsa da, içine giremediğim ve keyif alamadığım bir kitap oldu. İlk başlarda ; David Lynch filmlerine benzer sahneleri sebebiyle rahatsız bir zihnin dışavurumu gibi bir yapı sergilese de ; bir temele oturtulmasını beklediğim olguların havada kalması, tuhaf unsurların belli konularla sınırlı olmasının kitap ile bağ kurmamda engel oluşturduğunu söyleyebilirim.
Samantha Heather Mackey; Warren Üniversitesi'nde Yazarlık programında yüksek lisans yapmaktadır. Karanlık ve sert kurguları ile dikkat çeken Samantha'nın sınıf arkadaşları ise kendilerine Tavşan diyen 4 kişilik bir kız grubundan oluşmaktadır. Birbirlerine yönelik dikkat çeken, sevgi dolu hareketleri, gizemli yapıları, dışarıya kapalı grupları; Samantha tarafından alaycı ancak merakla izlenmektedir. Bir gün Tavşanlar Samantha'yı Müstehcen Salonlarına davet eder. Bu davete katılan Samantha, neyin gerçek neyin hayal olduğunun anlaşılmadığı, bireyin nerede bitip grubun nerede başladığına dair sınırların kaybolduğu, karanlık ritüeller ile dünyanın silindiği bir yolculuğa adım atar.
Net bir arkaplan vermemesi, korku türünden ziyade karmaşa ve uçuşmalar içermesi, işlediği aidiyet ve değer görme ihtiyacı gibi psikolojik unsurların arkasında yatan mekanizmaları eksik bırakması, sadece tuhaf işleyen bir zihnin dışa vurumu gibi yansıtılması sebebi ile önerebileceğim bir kitap olmadı.
İnsanlar özellikle ergenlik döneminde bir gruba dahili olma isteği duyabilirler. Uzaktan baktıkları bir arkadaş ortamına girmek için her tür fedakarlığı yapmaya hazırdırlar üstelik. Kitabın içersinde de birbirlerine Tavşan diye seslenen bir arkadaş grubu var. Tam da bu noktada Samantha bu havalı kız grubuna girmeyi çok istiyordu.
Sonra bir gün okul posta kutusunda origami haline getirilmiş beyaz kuğu şeklinde bir davetiye buluyor Samantha. Tavşanların o çok meşhur Müstehcen Salon'una davetli olduğunu görüyor. İşte bundan sonra güzergah bambaşka bir şekilde değişiyor.
Kitabın içindeki her karakterin birbiriyle olan diyalogları gerçekten de ilginçti. Hem karanlık tarafı ile hem de absürt tarafı ile dikkat çekiyor. Gotik bir iklimde abartılı olan kısımlar da yer yer karşınıza çıkıyor. Farklı bir güzergahta ilerleyen kitapları sevenler için güzel bir seçim olacaktır.
2/10
Ikinci bölümün yarısına kadar tahammül edebildim ama yeter, vaktim kıymetli. Üçüncü bölüm bir harika yorumlarına bakıp da sabredeyim bitireyim dedim ama yok okuyamıyorum. Zaten o yorumları yapanlar başından beğenerek okumuşlar kitabı. Hadi karanlık fantazileri size hitap etti sevdiniz de edebi yönden de harikaydı da demezsiniz bu kitaba. Gerilim desem değil, erotik desem değil, ne olduğu belirsiz garip gureba bir popüler kültür ürünü. Keşke hiç bulaşmasaydım dedirtti. Zihnimde bıraktığı lekelerin temizlenmesi bile günler alacak ne yazık ki...
Bir dönem tumblr’da hayvan maskeleri takıp değişik kompozisyonlarda çekilen fotoğraflar vardı. Yarattıkları sürreel ve tekinsiz hissiyatla son derece çekici bir havaya sahiplerdi. Mona Awad da bunları görmüş ve “Evet, bunları çalıp onlara dair havalı olan her şeyden yoksun bir fan fiction yazabilirim,” demiş olmalı, zira Bunny bundan ibaret gülünç bir kağıt ve piksel israfı.
Her şeyiyle yetişkin birinin kaleminden çıktığına inanmakta zorluk yaşıyorum. Oluşturulmaya çalışılan estetik bile esasında son derece gülünç, bir çocuk kitabı veya filminden çıkmış gibi — 9-10 yaşından sonra enteresan gelebilmesi mümkün değil. İnanmakta en zorlandığım şeyse birinin Mean Girls fan fictionı yazıp bu kadar berbat bir şey elde etmeyi başarabilmesi. Belki de bunun nedeni, Mean Girls’ün kendini ciddiye almayan kitsch bir film olması; Bunny ise kendini olduğundan çok daha ezoterik, mistik, derin ve değerli bir eser zannediyor. Tam da kendini çok eşsiz ve önemli bir şey yapıyor zannettiği için sakız gibi uzuyor, uzadıkça uzuyor, hiçbir gerçek konusu/hikayesi/olay örgüsü ya da karakter/durum tahlili ya da edebi değeri olmamasına rağmen bitmemecesine uzuyor. Bu sayede gülünçlüğüne yalnızca bir sıkıcılık ekliyor.
Kitabın en trajikomik yanı ise Awad’ın sürekli yazdığı kitaptan katlarca daha ilginç duyulan, karakterlerinin yazmakta olduğu kurgu-içi hikaye konularından bahsetmesi. Belki gerçekten iyi bir yazarın elinde bu fikir bile kayda değer bir kısa hikayeye dönüşebilirdi; ancak Awad kesinlikle o yazar değil. Awad’ın bir yazardan çok sosyal medyadaki estetikler üzerine kapitalize eden bir pazarlamacı olarak başarılı olması ise bir diğer trajikomedi.
5/10
2024 41. kitabı
vize haftamdayım ve uzun süredir okulla ilgili saçma kitaplar dışında elim kitaba gitmemişti. sonra dedim ki madem bu kitap bir ünide geçiyor waren ile marmara'nın bir farkı yoktur.
inanın ki sürekli büyük bir huzursuzluk içinde okudum kitabı. özellike 2. kısımdan sonrasında sanki başımıza büyük bir kötülük gelmiş gibi yüreğim pır pır ederek. kitabı kenara koyduğumda bile o his kalbimden gitmedi.
kitabın yazım dili oldukça güzel hatta kafa diyebileceğim bir dildi, akıcıydı da. asla sıkmadı beni. ama gelin görün ki aslında tüm bu olayların neden yaşandığını ve arkaplanda ne demek istediğini anlamadım. bir şeyler söylemek istesem bu kitabı oldukça garipti diye tanımlamaktan öteye geçemem.
garipti ama bir o kadar da güzeldi. 1 haftalığına samantha olmak iyi geldi.
Yazar Hakkında
Mona AwadYazar · 2 kitap
Mona Awad, Kanadalı bir romancı ve kısa hikaye yazarıdır. İlk defa, bir kadının beden imajı meseleleriyle yaşam boyu mücadelesine dair bir roman olan 13 Ways of Looking at a Fat Girl adlı romanıyla ilk ödülünü kazandı.
