Ama ümit yaşlı insanların harcı değildir. Genç insanlar bunu anlamaz. Ümit etmediğimizde bize öfkelenir, bizi kendimizi bırakmakla itham ederler, bize ümit aşılamaya çalışırlar. Yaşamamıza neden olan ümitlerin bize neye mal olduğunu ve her şeyin neredeyse bittiği şu günleri ne pahasına yaşadığımızı bilmezler. Her bir ümit ölmemizi engeller, silinip gitmemizi geciktirir, bize ağrılar verir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kırk ile elli yaşları arasındaki insan, kariyer yapmış olsun ya da olmasın genellikle anıları olmayan insandır. Eşini sevmiş olduğu zamanları anımsamıyordur. Ne uzun bir kışın ardından duyulan sararmış otların kokusu hatırındadır ne de kendi çocukluğu. Yine de her şeyi başkalarından daha iyi bilir ve çocuklarına, zaten kulak asmaya cakları nasihatler verir. Eşinin işini de bu yaşlar arasında bitirir. Kadınlar kocalarını yapmadıkları yüzünden sürekli azarlar, kocalar da karılarını aslında yapmamaları gerektiği halde yaptıklarıyla itham eder. Kırk ile elli yaş arası böyledir işte. Bu yaşlarda çoğu kişinin boşanmaya bile vakti yoktur.
Katı görünmeye çalışan insanlar, bana açıldılar mı, düpedüz ürküye kapılırım. Onların zırhlarını yırtmışım, yaralamışım gibi bir duygu. Üstelik artık hiçbir şey aynı olmayacak aramızda; yeni bir dostluğu yüklenemeyecek kadar da yorgunum (evet dostluk yüklenilir, hem de ölesiye). Katılar; bükülemediklerinden kırılıyorlar.
Yaşama açlığı, gördüğüm bütün çocuklarda "had safhada".
"Bundan sonra nereye gideceğiz?" ya da biraz büyüdükten sonra "Bundan sonra ne yapacağız? Yarın arkadaşımın doğum günü var, iyi ama ya öbür gün?" "Bu kitap bitince hangisini okuyacağız?" sorulan bitmiyor.
Yaşadığı anı bilerek, tadına vararak yaşayan bir çocuk ya da bir genç göremiyorum ortalıkta. Acaba bu duygu bir güvensizlik, yarına, bir an sonraya güvenememe duygusundan mı doğuyor, yoksa o anı, o yarını, o kitabı hep elde-bir sayma doygunluğundan mı?
Geçmişini düşünüp ağlayacak vakti yoktur onun. iyi ki. Çünkü baştan başlasa, bir kerecik ağlasa, bir daha sonu gelmez gözyaşlarının. Dünyada rahatça bu kadar gözyaşı dökebileceği bir yer de yoktur üstelik.