Toomanyhumanss
@SweetMisery
Yolculuk, her zaman düşündüm onu;
İçimde bu azgın davet ne demek?
Oraya, nerdeyse güneşin sonu,
Uçmak, kayıp gitmek, kaçıp dönmemek.
Fareler ve İnsanlar, ismi üzerinde uzunca düşünmüştüm okumadan önce... Bir anlam bulamamıştım. Okuduktan sonra, cebimde bir fare taşımayı düşünmüş, mikrop kapmaktan korktuğum için vazgeçmiştim. Bu kitabında Simyacı gibi, sayfalarının az olması beni hayal kırıklığına uğratmıştır. Cilt cilt yazılmış olsaydı, sıkılmazdım. Eskiden okuduğum bir kitaptı yine, Simyacı gibi. Tekrar okuduğumda, Steinbeck benim için çok farklı anlamlar kazanmıştı. Deliliğin, aklın, hedeflerin, hayallerin, sınırların, başlangıçların, umudun, pisliğin, insanların, yerlerin tasvirinin insanı büyülediği bir hikayesi, bir anlatımı var iken, etkilenmemek ne mümkün!
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Fark ettim ki pek az sayfası olan kitaplardan, aldığım haz daha da büyük oluyor imiş... Milena'ya Mektuplar ile tanımıştım Franz Kafka'yı ancak elime Dönüşüm geçince açıkçası Milena'ya Mektuplar bir köşeye itildi. Çünkü orada gördüğüm Kafka ne kadar kapalı ise, Dönüşüm'deki Kafka, bir o kadar açıktı. Kafka'nın kendini bir böcekten farksız hissettiğini Gregor ile açıkça hissetmiş, ters dönmüş bir böceği, Gregor'u inceler gibi incelemiştim. Kelimeler ile tasvir yeteneğini o zamanlarda Milena'ya Mektuplar ile keşfetsem de, Gregor'un acizliğini hissettiği anda etrafına attığı bakışları bile ayrıntısıyla gözlerimi kapattığımda görürüm. Dönüşüm, ulaşılmaz ve zor gelmiştir daima bana. Yazarsam, her sayfa hakkında uzun betimlemeler yapabilecekmişim gibi hissediyor olsam bile, bir yandan da, kelimelerimin yetersizliği ile bunu başaramayacak kadar rezil hissettirdi, hissettiriyor bu kitap bana. Franz Kafka'ya Milena'ya Mektuplar'da aşık oldum diyen ben, Dönüşüm'deki Kafka ile gerçek aşkı tatmıştım diye bilirim.
"Sözlerim yukarı doğru uçuyor, ama düşüncelerim aşağıda;
Düşünce taşımayan sözler, göğe ulaşmaz asla"
Hamlet hakkında çok yazı yazılmış, çok yorum yapılmıştır... Ne yazsam kifayetsiz kalacaktır.
Yine nereden başlayacağımı bilemiyorum.Günlerdir aldığım grip,hapsolduğum ev ve aklımdaki türlü düşüncelerle parça parça okuyabildiğim,bir kitap dostundan gelen bu ince hediyeyi,bu muazzam eseri incelemek zor olacak.Yahu o değil de incelemelere neden kendimle ilgili önsöz yazıyorsam,bu alışkanlık nerden bulaştı bilmiyorum ama pek hayra alamet değil :)
Bu yerlerde trenler doğudan batıya, batıdan doğuya gider gelir, gider gelirdi...Bu yerlerde demiryolunun her iki yanında ıssız, engin, sarı kumlu bozkırların özeği Sarı Özek uzar giderdi.Coğrafyada uzaklıklar nasıl Greenwich meridyeninden başlıyorsa, bu yerlerde de mesafeler demiryoluna göre hesaplanırdı.Trenler ise doğudan batıya, batıdan doğuya gider gelir, gider, gelirdi...
Okuyanlar bilir bu girizgahı..Belki çoğumuz atlamışızdır belirli bir zamandan sonra..Okumaya lüzum görmemişizdir..Belki serebral korteksimizin,hipokamusumuzun ya da bilmem beynimizin herhangi bir bölgesinin alışmasından atladığımız bu bölüm bana göre kitabın kalbi.Zira o yerlerde her şeye rağmen trenler gider gelir.Bir taraftan Amerika-Rusya uzay araştırmaları yaparken,bir tarafta nayman ana mankurtlaşmış oğlunu ararken ve bir yerlerde Yedigey yasak aşkının katmerlenen ızdırabını duyarken,arkadaşını toprağa vermenin acısını yaşarken ve bir yerlerde bizden habersiz uzayda canlılar yaşarken o trenler gider gelir,gelir gider..Nasıl ki bize bir harita çizilmiş ve dünya merkezi Greenwich olarak gösterilmişse o bozkırlarda merkez trenlerdir.Ve bu tren metaforu yahut motifi hep evrendeki akışı,oluşu ve mukadderatı ve buna müteaip fatalist bir dünyanın seceresini çıkartır.Yani hayat her şeye rağmen devam eder.Acısıyla tatlısıyla var olacaktır ve bizler o trenler kadar kalıcı olamayacak varlıklarız.
Onun dışında bilim-kurgu tadında verilen uzay
