Sibel Karagöz

CAMA DÜŞEN YAĞMUR geceye ekliyorum geçmişi gelip geçen habersiz seneleri bir kenarım var bir canım bir bardak çayım camın ardında bir hayat akıyor herkesin canına yapışmış bir acele koşuyor yakalamaya çalışıyor zamanı belki zaman kavuşma zamanı belki bekleyenleri var sarılıp canlarına koyanları var belki bu acele ondan derken yağmur iniyor annemin bayrama silip okşadığı camlar akdan gelinlikler giymiş damlalar süzülüyor narince inceden sızım başlıyor o kadar naif ki ince bir saz düşüyor gönlüme o çalıyor ben yağmura eşlik ediyorum seninde gül yüzüne değecek senin de yüreğin kabaracak damla damla süzülecek belki bir bayram arifesi belki bir sela sesi seninde bacakların aceleyi adımlayacak
Şiir
Reklam
BİR TEK “SANA “ her gece ay’la beraber sokakları arşınlıyorum gölgemi takip ediyorum kimi koluma giriyor kimi ortadan kayboluyor kimi takip ediyor sorular soruyor susmuyor hep aynı soruda duruyor çekiştiriyor kolumu çoçuk gibi ayak diriyor hep aynı cevaba maruz kalıyor geceyi yaran kocaman bir sessizlik yankı arkamdan geliyor kime ! kime ! kime yazıyorsun ??? sözler ağzıma büyük geliyor harflerim ağlıyor diz dize verelim söyleyelim çırpınıyorlar dudaklarım kilitleniyor ben kelimelerle oynayan ben acemi matbaacı gibi dizemedim yan yana dört harf koyamadım yutayım dedim kursağıma takıldı harflerim hepsi haksızlığa uğramış özgürlüğü için ayak direyen mülteci
Şiir
KIRILIR KOLLARIM dal kökten koptu kırık çıkık her yanım batar incinir solum kırılır kolum saplanır zehirli ok sırtımın tam ortasından çıkarı çıkası yok yaralandım demem diyemem ezberim var sen okları sivrilttin yetmedi ballandıra ballandıra sürmeledin yüreğimi verecek kadar tatlandırdın sırtımı döndüğüm ilk fırsatta sapladın yaralarımın üstünden geçtin ben ölmedim bir ağrım vardı hep bu mevsimde azar nazlı nazlı bir türkü yazar hep bu saatlerde dilimde gezer derim Sibel Karagöz
Şiir
BİTMEYEN AYİN bu kaçıncı gün ? pazarı pazartesine bağlayan bu kaçıncı hafta ? ay’ı güneşin eline veren bu kaçıncı ay’ın koynunda ağlayan güneşi gözlerinin ferinden öptüren bu kaçıncı sene sensizliği kollarıma bırakan bitmeyen pazar ayini gibisin hep aynı resital hep aynı içli serzeniş bıkmayan bir ben ekliyorum saçımdan söküyorum dişimden tastamam döküyorum yüreğimden aramıza ördüğün duvarlar yıkılsın mahşere kalmasın o gün kopsun kıyamet dök eteğinden taşları vur zincire cansız bedenimi al nefesini tenimden ruhumda terk etsin beni Sibel Karagöz
Şiir

Sibel Karagöz

, bir kitap okudu
9/10
·88 syf.·
Beğendi
·
4 saatte okudu
·
Okunma: 20 Mayıs 2020 16:11
·
2020 8. kitabı
Lev Tolstoy
7.4/10 · 3.563 okunma
Reklam