Esra Savaş
@TQueen_zihingecidi
"Kitapların huzurverici dünyasında yepyeni yelkenler açtığım zihin geçidime hoş geldiniz."
İnsan Neyle Yaşar?Edebiyat
Tolstoy’un İnsan Ne İle Yaşar? adlı eseri, aslında birkaç kısa öyküden oluşuyor. Fakat her biri, insan ruhuna dair derin bir anlam taşıyor.
Bu kitabı okurken en çok etkilendiğim şey, Tolstoy’un karakterlerini ve olay örgüsünü tamamen basit, sade ve akıcı bir dille anlatmasıydı. Fakat içerik olarak baktığınızda, bu basitlik aslında insanlığın en büyük sorularına cevap arıyor: İnsan neyle yaşar? Sevgi gerçekten en büyük güç müdür?
Özellikle Simon’un başına gelen olay ve meleğin ona öğrettikleri, beni derinden etkiledi. Hepimiz bazen hırslarımızın ve bencilliğimizin esiri oluyoruz ama sonunda, bizi insan yapan şeyin merhamet ve sevgi olduğunu unutuyoruz. Tolstoy, bu kitapta bana bir kez daha hatırlattı ki, insan yalnızca ekmekle değil, kalbindeki iyilikle yaşar.
Veronika Ölmek İstiyorEdebiyat
Paulo Coelho’nun Veronika Ölmek İstiyor kitabı, intihara karar veren bir kadının aslında hayatı keşfetmesini anlatıyor. Konu, ilk başta karamsar gibi gelse de, kitabın ilerleyen sayfalarında fark ettim ki bu aslında bir yaşam öyküsüydü.
Veronika, hayatında hiçbir şeyin heyecan vermediğini düşünerek intihara kalkışıyor ve bir akıl hastanesinde gözlerini açıyor. Fakat ironik olan şu ki, burada tanıştığı insanların çoğu, dışarıdaki "normal" insanlardan daha bilinçli ve daha gerçekçi. Özellikle Zedka, Mari ve Eduard karakterleriyle yaptığı sohbetler, Veronika’ya (ve bana) hayatın farklı açılardan nasıl görülebileceğini gösterdi.
Kitap, Paulo Coelho’nun klasik tarzıyla, felsefi düşünceler ve hayat dersleriyle dolu. En çok sevdiğim nokta, intiharı romantize etmemesi oldu. Aksine, insanın yaşama arzusu ne kadar derinde olursa olsun, bir yerlerde gizli bir şekilde var olduğunu hatırlatıyor. Ve belki de, hepimizin arada sırada ihtiyacı olan şey tam da bu: Hayatı yeniden keşfetmek.
Bir İdam Mahkumunun Son GünüEdebiyat
Victor Hugo, Bir İdam Mahkûmunun Son Günü kitabında, adını bile bilmediğimiz bir adamın idama giden sürecini anlatıyor. Fakat bu sadece bir mahkûmun dramı değil; aynı zamanda insan doğasının, adalet sisteminin ve ölüm korkusunun içselleştirilmiş bir çığlığı.
Kitabı okurken içimde sürekli bir sıkışma hissi vardı. Mahkûmun düşünceleri, çaresizliği, kaçınılmaz sonu beklerken yaşadığı iç hesaplaşmalar o kadar gerçekçiydi ki, kendimi onun yerine koymaktan alıkoyamadım. Özellikle ölümün kaçınılmaz olduğu anları betimlerken, Hugo’nun kalemi adeta bir bıçak gibi keskin. Zaman zaman haksız yere bir insanın hayatını almak nasıl olurdu diye düşünmeden edemedim. Hukukun adalet sağlayıp sağlamadığı konusunda yıllardır süren tartışmalar, bir idam mahkûmunun çaresiz gözünden bakınca bambaşka bir boyut kazanıyor.
Bu kitap, sadece bir hikâye anlatmıyor. Aynı zamanda ölüm cezasına karşı yazılmış güçlü bir manifesto. Kitabın sonunda ne olacağını biliyordum ama yine de umutsuzca bir kurtuluş bekledim. Çünkü insan, umudunu kaybetmemek için yaratılmış bir varlık...