Esra Savaş
@TQueen_zihingecidi
"Kitapların huzurverici dünyasında yepyeni yelkenler açtığım zihin geçidime hoş geldiniz."
Beyoğlu RapsodisiDuygu ve Düşünce
Ahmet Ümit’in Beyoğlu Rapsodisi, polisiye türünün ötesine geçen, İstanbul’un geçmişiyle bugünü arasındaki çizgide dolaşan bir roman.
Kitap, üç eski arkadaşın hayatlarına odaklanıyor ama aslında her bir karakter, İstanbul’un farklı bir yüzünü temsil ediyor. Zenginlik ve sefalet, nostalji ve modernlik, iyilik ve kötülük... Ahmet Ümit, bu kontrastları çok iyi işlemiş.
Özellikle romanın atmosferi beni en çok etkileyen şey oldu. Beyoğlu’nun dar sokakları, eski binaları, kaybolan kültürü... Kitabı okurken, sanki İstanbul’un geçmişine yolculuk yapıyormuşum gibi hissettim. Cinayet hikâyesi bir yana, esas vurucu olan şey, şehrin içindeki değişim ve dönüşümün bir karakter gibi işlenmiş olmasıydı.
Ahmet Ümit’in polisiye romanlarını zaten severim ama Beyoğlu Rapsodisi, sadece bir suç hikâyesi değil, aynı zamanda İstanbul’a yazılmış bir ağıt gibi.
ŞatoEdebiyat
Kafka’yı okumak, bazen rüya görmek gibi. Ama bu, huzurlu bir rüya değil, içinde kaybolduğun bir labirent gibi. Şato, tam anlamıyla böyle bir kitap.
Ana karakter K., bir köye geliyor ve oradaki şatoya ulaşmak istiyor ama şato, ona sürekli ulaşılmaz hale geliyor. Bürokrasi, anlamsız kurallar, insanın hiçbir zaman çözemediklerini çözmeye çalışması... Kafka, bu kitapta hayatın absürtlüğünü mükemmel bir şekilde anlatıyor.
Şato’nun gerçekten var olup olmadığını bilmiyoruz ama önemli olan bu değil. Önemli olan, K.’nın şatoya ulaşmaya çalışırken yaşadığı umutsuzluk ve anlamsız çabalar. Bence Kafka’nın en büyük başarısı, okuru karakterin içine hapsetmesi. K. ne hissediyorsa, ben de onu hissettim: Sürekli bir belirsizlik ve anlamsız bir mücadele.
Eğer açık, net cevaplar veren bir kitap arıyorsanız, Şato kesinlikle size göre değil. Ama hayatın bazen bir bulmaca olduğunu ve her şeyin anlamlı olmayabileceğini kabul ediyorsanız, Kafka’nın dünyasında kaybolmaya hazır olun.
Anna KareninaEdebiyat
Daha ilk sayfalarda, Tolstoy’un Anna Karenina’sı ile sıradan bir aşk hikâyesi okumadığımı anladım. Çünkü bu kitap, aşkın en güzel ve en yıkıcı hâlini gözler önüne seriyor.
Anna, mutsuz bir evlilik içinde sıkışıp kalmış bir kadın ve Vronski ile yaşadığı ilişki, onun için bir kaçış gibi görünüyor. Ama aşk, her zaman kurtuluş olmayabilir. Tam tersine, bazen insanı daha da büyük bir çöküşe sürükleyebilir. Anna’nın gittikçe içine düştüğü yalnızlık, toplumun acımasız yargıları ve kendi iç çatışmaları, beni fazlasıyla etkiledi. Özellikle Tolstoy’un psikolojik tahlilleri o kadar başarılı ki, Anna’nın hissettiği her şeyi ben de hissettim.
Kitap boyunca en çok düşündüğüm şey ise şu oldu: Aşk, gerçekten her şeye değer mi? Anna’nın yaşadığı aşk, onu mutluluğa mı yoksa yıkıma mı götürdü? Kitap bittiğinde, içimde büyük bir boşluk kaldı. Çünkü Tolstoy, insan ruhunun derinliklerini anlatırken, beni de bu uçurumun içine çekmişti.