Esra Savaş
@TQueen_zihingecidi
"Kitapların huzurverici dünyasında yepyeni yelkenler açtığım zihin geçidime hoş geldiniz."
Reklam
Rüzgara Dokunmak1000Kitap
Hayatın insana ne denli sert tokatlar atabileceğini çok defa duymuştum ama Rüzgâra Dokunmak’ı okurken bu tokatları sanki ben yedim. Rüzgâr Ulu’nun iç dünyasında gezinmek; onun korkularını, bastırılmış acılarını, özlemlerini, suskunluklarını ve bir türlü iyileşmeyen yaralarını hissetmek çok sarsıcıydı. Kendimi sık sık onun yerine koydum. Çünkü aslında bu kitap sadece Rüzgâr’ın değil, pek çok kadının, pek çok insanın hikâyesini içinde barındırıyor.
Benim için kitabın en güçlü yanı, Rüzgâr’ın iç sesiyle gerçekliğin birbirine karıştığı bölümlerdi. Bu geçişler çok başarılıydı; yazar zihinsel çözülmeyi, bastırılmış anıları ve duygusal iniş çıkışları etkileyici bir dille sunmuş. Okudukça sadece bir travma öyküsünü değil, aynı zamanda bir varoluş çığlığını duyuyorsunuz. Beni özellikle etkileyen şeylerden biri de Rüzgâr’ın “kırılgan ama güçlü” haliydi. Yaralanmışlığıyla bile hayata tutunmaya çalışması, yalnızlığın içinde bir yol arayışı... Tüm bunlar bana bazı kendi kırılganlıklarımı hatırlattı. O yüzden kitap boyunca duygusal olarak sürekli diken üzerindeydim.
Ancak yapıcı bir yorum olarak şunu söyleyebilirim: Yer yer kurgu temposu düşüyor. Bazı bölümler fazla içe dönük kaldığı için anlatımda sarkmalar oluşabiliyor. Okur, Rüzgâr’ın iç dünyasında gezinmekten bir noktada yorulabiliyor. Belki yan karakterlere daha fazla yer verilseydi, bu iç sıkışıklık dengelenebilirdi.
Buna rağmen roman çok güçlü bir anlatı. Çünkü her satırında bir hakikati dile getiriyor: İyileşmek, çoğu zaman hatırlamak kadar can yakıcıdır. Ve bazen, sadece bir kişinin “ben seni duyuyorum” demesi her şeyi değiştirebilir.
Bu kitap bana rüzgârın bile bazen bir iz bıraktığını öğretti.
KumarbazEdebiyat
Bu kitabı okurken kendimi bir trenin içinde hissettim — raydan çıkmak üzere olan bir trenin. Sayfalar ilerledikçe sanki ana karakter Aleksey İvanoviç'in zihninde, çılgınca dönen bir rulet topunu izliyordum. Tedirgin, ama garip bir şekilde bağımlı. Dostoyevski yine yaptı yapacağını: bana kendi karanlığımı hatırlattı.
Kumarbaz, bence yalnızca bir kumar tutkusu romanı değil. Aynı zamanda arzunun, hırsın ve gururun insanı nasıl adım adım çökerttiğinin acı bir tablosu. Aleksey’in rulet masasındaki her hareketi bana, insanın kendine zarar verme pahasına bile bir “ihtimal” uğruna nasıl her şeyini gözden çıkarabileceğini gösterdi. Bu bana çok tanıdık geldi. Çünkü hayatımda ben de zaman zaman mantığımı devre dışı bırakıp, sadece duygularımla hareket ettiğim anlar yaşadım. Bu kitapta, işte tam da o anların bedelini gördüm.
Ancak şu yapıcı eleştiriyi yapmadan geçemem: Karakterlerin bazıları, özellikle Polina, duygusal olarak biraz daha derin işlenebilirdi. Ne kadar gizemli bir figür olsa da, onun kararlarını bazen anlamakta zorlandım. Bazı anlar da hızlı geçilmişti, karakterlerin dönüşümleri yeterince içsel gelişimle desteklenmeden “olmuş” gibi hissettirdi. Bu da, özellikle duygusal bağ kurmakta zorlandığım birkaç bölüm yarattı.
Ama Aleksey’in iç sesi, Dostoyevski’nin ustalığıyla öyle gerçek, öyle acı verici yazılmış ki… Sanki kendi içimdeki o kontrolsüz yanı yüzeye çıkardı. Onun hayal kırıklıkları, saplantıları, aşağılanmaları birer tokat gibi çarptı yüzüme. Özellikle insanın kendi gururunu yiyip yutması gerektiği sahnelerde, midemde bir yumru hissettim.
Sonuç olarak, Kumarbaz beni hem rahatsız etti hem de düşündürdü. Herkese hitap edecek bir kitap olmayabilir; ama duygusal dürtülerin, tutkuların ve insanın kendi sınırlarını aşma arzusunun nelere mal olabileceğini merak eden
Reklam