Esra Savaş
@TQueen_zihingecidi
"Kitapların huzurverici dünyasında yepyeni yelkenler açtığım zihin geçidime hoş geldiniz."
Genç Werther'in AcılarıEdebiyat
Werther’in mektuplarını okurken sanki onunla aynı yastığa baş koymuş, aynı karanlık duygularla kıvranmış gibiydim. Goethe’nin kaleminden çıkan bu duygu yüklü roman, bana yalnızca bir aşk hikâyesi değil, iç dünyamın en kırılgan köşelerini hatırlatan bir aynaydı.
Öncelikle şunu söylemeliyim: Werther’in yaşadığı duygulara zaman zaman kızsam da, onu anlamadan edemedim. Aşka bu kadar tutkuyla bağlanmak, kaybedişi bu kadar büyük yaşamak… Belki de gençliğin ta kendisidir bu. Onun Lotte’ye duyduğu aşk, bana biraz bir idealin peşinden koşmayı, ulaşılması imkânsız bir güzelliğe dokunma arzusunu hatırlattı. Lotte gerçek bir kadından çok, Werther’in kendi içindeki boşluğu doldurmak için yarattığı bir hayal gibiydi bence.
Yapıcı bir eleştiri getirecek olursam: Werther’in duygularının tek yönlü oluşu, yani kendini sürekli acıya teslim etmesi, bir noktadan sonra bana tekrara düşüyormuş gibi geldi. Okurken içimde "Peki ama başka bir yol denemez miydin?" sorusu defalarca yankılandı. Karakterin trajik sonu beni elbette etkiledi, ama bu kaçınılmaz sona doğru ilerlerken anlatımın biraz daha çeşitlenmesini isterdim.
Yine de Goethe’nin dilindeki lirizm, mektup biçiminin samimiyetiyle birleşince ortaya gerçekten içe işleyen bir metin çıkmış. Her cümlede bir gençliğin çırpınışı var, her satırda bir ruhun parçalanışı. Bu kitap, bana duyguların küçümsenmemesi gerektiğini; acının da bir deneyim, hatta bazen bir tür özgürlük olabileceğini gösterdi.
Sonuç olarak Genç Werther’in Acıları, her ne kadar zaman zaman sabrımı zorlasa da, duygularımı derinleştiren, beni sorgulamaya iten, içimde eski yaraları hatırlatan bir kitap oldu. Bazen kendimden utandım, bazen Werther’e sarılmak istedim. Sanırım bu kadar yoğun bir etki bırakabilen eserler, zamanına yenilmeyen gerçek klasiklerdir.
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,1bin okunma
Reklam
Dorian Gray'in PortresiAlıntı
"Her kutsal şeyin bir tarihi vardır ve her kutsal şey, sonunda modası geçmiş olur."
Dorian Gray'ın PortresiEdebiyat
Bu kitabı ilk okuduğumda zihnimde dönüp duran tek bir cümle vardı: "Güzellik ne kadar aldatıcı olabilir?" Oscar Wilde’ın kaleminden çıkan bu eser beni hem büyüledi hem de rahatsız etti — ama belki de tam da bu yüzden güçlü bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Dorian Gray’in hikâyesi, bence yalnızca bir adamın çürüyen ahlaki yapısının değil, toplumun da ikiyüzlülüğünün aynasıydı. Dorian’ın gençliği ve güzelliği ile toplumun ona sunduğu sınırsız hayranlık, bana insanların dış görünüşe duyduğu takıntının ne kadar derin ve tehlikeli olduğunu düşündürdü. Bunu okurken, ben de kendi hayatımda neyi idealize ettiğimi sorgulamadan edemedim.
Ancak dürüst olmak gerekirse, bazı yerlerde Wilde’ın dili beni yordu. Özellikle Lord Henry’nin diyalogları... Evet, zekiceydi, evet düşündürücüydü ama bazen o kadar uzun ve süslüydü ki, karakterlerin samimiyetinden çok yazarın entelektüel oyunlarını izliyormuşum gibi hissettim. Bu, anlatımın büyüsünü zaman zaman zayıflattı benim için. Sanki Wilde, karakterlerin duygularını değil de kendi fikirlerini konuşturuyordu.
Yine de Lord Henry karakteriyle ciddi şekilde yüzleşmem gerekti. Onun görüşleri beni rahatsız etti çünkü içten içe bazılarına hak verdiğimi fark ettim. Bu, beni sarsan ama geliştiren bir okuma deneyimi sundu. Bence iyi bir kitap, insanı konfor alanından çıkarır, bu kitap da bunu fazlasıyla yaptı.
Sonlara doğru kitabın temposu biraz dengesizleşti diye düşündüm. Dorian’ın içsel çöküşü bence daha derin işlenebilirdi. Arada olan olaylar, karakterin psikolojisini yeterince derinleştirmeden geçti gibiydi. Yani olayların ağırlığına rağmen, duygusal etkisi zaman zaman havada kaldı.
Ama şu bir gerçek: Dorian Gray’in Portresi, uzun zaman aklımda kalan nadir eserlerden biri oldu. Bana “sonsuz gençlik” gibi yüceltilen kavramların aslında ne
