Tuğba Altun
@TUBA2383
Sağlık Teknikeri
Lisans
45 okur puanı
Ekim 2023 tarihinde katıldı
Bir İmparatorluğun Kurtuluş Reçetesi: Üç Tarz-ı Siyaset
Gençlik yıllarımda okumuş olmama rağmen, bugün 43 yaşımın olgunluğuyla tekrar okuduğumda bir kez daha gördüm ki; Akçura duymak istediklerimizi değil, olması gerekeni yazmış. Bana göre bu eser, her Türk evladının kütüphanesinde bulunması gereken bir eser.
Aslında bu bir kitaptan ziyade, tarihin en kritik virajında yazılmış dev bir "strateji raporu" gibi. Peki, ne anlatıyor bu incecik ama derin eser?
Akçura, Osmanlı’nın en zor zamanlarında masaya yumruğunu vurup şu soruyu soruyor: "Devlet elden gidiyor, peki biz hangi yoldan ilerlemeliyiz?" Ona göre önümüzde üç temel seçenek vardı:
-Herkesi bir çatı altında toplamak (Osmanlıcılık): Akçura bunun artık bir hayal olduğunu, kimsenin bu ortak kimliğe inanmadığını dürüstçe söylüyordu.Çünkü İmparatorluk çatısı altındaki milletlerin bağımsızlık arzusu artık önüne geçilemez bir noktadaydı.
-Dini birlik kurmak (İslamcılık): Akçura, bunun dış güçler nedeniyle imkansız olduğunu ve bizi dünyadan koparabileceğini savunuyordu.Öyle de oldu tarihin ilerleyen sayfalarında, bazı grupların İngilizlerle iş birliği yapması bu öngörünün ne kadar haklı olduğunu kanıtladı.
-Kendi özümüze, Türklüğe dönmek (Türkçülük): İşte Akçura’nın "En gerçekçi yol budur" dediği nokta... Bugün üzerinde yaşadığımız Türkiye Cumhuriyeti’nin fikir temelleri, tam da bu cesur tespitle atıldı. Bu vatan, bu fikirle yeniden hayat buldu.
120 yıl öncesinden gelen bu ses, bugünü anlamak isteyen herkes için bir pusula niteliğinde. "Biz kimiz, nereden geldik ve bu devlet hangi fikir çatışmalarının içinden doğdu?" diye merak ediyorsanız, bu kısa ama dev eseri mutlaka listenize ekleyin. Akçura’nın o günkü öngörüleri, bugün neden bu sınırlarda ve bu kimlikle yaşadığımızın en net cevabıdır. Bu kitabı
Reklam
Osamu Dazai'nin başyapıtı "İnsanlığımı Yitirirken", sadece Japon edebiyatının değil, dünya edebiyatının da en sarsıcı ve en "çıplak" metinlerinden biri. Eser, ana karakter Yozo’nun çocukluğundan yetişkinliğine uzanan; topluma uyum sağlayamama ve kendi varlığına yabancılaşma sürecini tüm gerçekliğiyle gözler önüne seriyor.
Aslında bu kitap bir kurgudan ziyade, derin bir itirafname niteliğinde. Dazai, Yozo üzerinden insanın toplum içindeki sahteliğini ve bu sahteliğe ayak uyduramayan bir ruhun nasıl yavaş yavaş silindiğini anlatıyor. Okurken kitaptan ve yazarın ruh dünyasından o kadar etkilendim ki; bir insanın hayattan kopuşunun ayak seslerini adım adım, her satırda duydum.
Toplumun maskelerine uyum sağlayamayan bir ruhun, "insan olma vasfını yitirişini" okurken aslında Dazai’nin kendi sessiz çığlığını dinliyorsunuz. Bu eser sadece bir roman değil, bir ruhun son çırpınışı...
Öyle ki, Dazai bu kitabı bitirdiğinde dünyaya söyleyecek başka sözü kalmamıştı. Kitabı tamamladıktan hemen sonra intihar ederek hayata veda eden yazarın bu son mirası; aslında her birimizin içinde saklamaya çalıştığı o "yabancı" tarafın hikayesiydi.
"Karşılıklı birbirini aldatmalarına rağmen, tuhaf bir şekilde kimsenin yara almadığı, birbirini aldattığının farkında bile değilmiş gibi görünen bu berrak, neşeli ve hatta yüce 'karşılıklı aldatmaca' örnekleri insan yaşamının asıl cevheriydi."
Reklam