Oğlan sıkıntı ile yükseltti sesini:
- Yahu baba, eller her geçen gün büyüyor, biz küçülüyoruz. Oldu mu yani.
Babası acıyla gülümsedi.
-Oldu, oldu. Küçük güzeldir.
-Hıh! Küçük güzelmiş. Ne yani, laf mı bu şimdi.
-Sen bırak dükkanı, bir şey soracağım.
-Buyur.
-Laleler açmış, gördün mü?
-Ne lalesi ya!
Yaramı sordu. İyileşmek üzere dedim. İzi kalır mı acaba diye sordu. Ben sanmıyorum, geçer dedim. Neriman iç çekiyor. Kendi kendine konuşuyor. "Gönül yarası bu kızım, mutlaka izi kalır".