Hiç geçmeyen, hiç unutulmayan şeyler de var, beyfendi! Ölünceye kadar insanın sırtından atamayacağı şeyler de var…
Reklam
Yaşamam için, onun her an var olması gerekliydi. Başka türlü hissetseydim, ölmüştüm şimdi.
Çok az konuşuyor. Belki de kafasının pek çalışmadığını belli etmekten çekiniyordur. Böyle düşünüyorsa çok yazık. Zekâ dediğin nedir ki, mühim olan insanın yüreğinde taşıdığı değerlerdir. Ah keşke ona sevgi dolu, iyi bir yüreğin en âlâ zenginlik olduğunu, gönlün zengin değilse aklın beş para etmediğini anlatabilsem.
Kimse anlamıyorsa halimizden hiç olmazsa gökteki yıldızlar, batan güneş anlasın isteriz. Vuslattan çok hasreti severiz. Sevgiliye duyduğumuz özlemi severiz. Şerefe kalkan kadehleri, insanlar gözleri dolarak içer. Bizim sevincimizde bile ince bir hüzün vardır.
Giderek onun bana olan aşkı, beni az da olsa kendime getirdi. Demek ben de sevilebiliyormuşum dedim. Sevildiğimi hissettikçe ruhuma sanki kapı aralığından ışık sızmaya başladı. Ve ruhum aydınlandıkça bende de ona karşı bir aşk, bir sevgi başladı. Aşık olmak meğer ne güzel bir şeymiş. Beni o kadar çok sevdi ki, böyle bir adama aşık olunmaz mı?
Reklam