Mənə görə azadlıq sadəcə fiziki, maddi vəziyyətlərdən daha çox insanın daxili vəziyyəti ilə bağlıdır. Gerçək özgürlük insanın özünü tanıması, dəyərlərini, sərhədlərini müəyyənləşdirməsi, qorxularını, zəif və güclü tərəflərini qəbul etməsi və bütün bunlara uyğun şəkildə yaşaya bilməsidir.
Azadlığı bir cümlə ilə ifadə edəndə həmişə bunu deyirəm: Azadlıq hər istədiyini etmək deyil, istəmədiyini etməmək və “yox” demək haqqını istifadə edə bilməkdir.
Əslində insan tam şəkildə azad deyil. Hamımıza məlumdur ki, doğulduğumuz ailə, cəmiyyət , mentalitet bizi müəyyən qəliblərə soxur. Biz istəsək də, istəməsək də o qəliblərin içində formalaşırıq. Məncə, bu narahat olacaq bir şey deyil əksinə, insanın formalaşması üçün gərəklidir. Amma problem ondadır ki, bəzi mental qəliblər insanın inkişafını məhdudlaşdırır. Məncə, həmin gərəksiz qəlibləri sorğulamaq və aşmaq da azadlığın bir hissəsidir.
Gerçək azadlıq başqalarının yönləndirdiyi kimi yaşamaq deyil, özün ola bilməkdir. Mənasız adətlərə, kor-koranə trendlərə, qəlibləşmiş, çürümüş fikirlərə qoşulmamaqdır.
Bağlanma ihtiyacı hiçbir zaman azalmaz. Pek çok insan, uzun süre diğerlerinden uzak kalmayı tolere edemez. İş, dostluk ya da aile aracılığıyla iletişim kuramayan insanlar, hastalık, dava ya da aile içi kavgalarla kendi bağlanma biçimlerini bulurlar. İlgisizlik ve yabancılaşma gibi kasvetli algılar bile tercih edilebilir.