Freud nesne seçimi durumunda aşırı değer vermeyi narsistik bir belirti olarak görmektedir. Bunun en net gözlemlendiği yer ise ebeveyn tutumlarıdır. Bu tür ebeveynler “… Her tür mükemmeliyeti çocuğa atfetme ve çocuğun bütün kusurlarını gizleyip unutma zorlanımının etkisindedirler.” Hatta bu durumu sebeple de çocuk cinselliğinin inkâr edilmesinin muhtemel sebebi olarak görmektedir.(s.41) “Dahası, kendi narsizmlerinin saygı duymaya zorlandığı kültürel kazanımların işlevini çocuk için askıya alır ve kendileri için çoktan vazgeçtikleri ayrıcalıkları onun için yeniden talep etmeye yönelirler. Çocuk ebeveyninden daha iyi bir yaşam sürecek, yaşama egemen olduğunu anladıkları zorunluklara tabii olmayacaktır. Hastalık, ölüm, hazdan vazgeçme, isteklerinde sınırlanmalar ona dokunmayacak, toplum ve doğa yasaları onun için yürürlükten kalkacaktır…” (s.42) Narsistik birey için en hassas nokta benin ölümsüzlüğüdür. Dolayısıyla “Narsistik sistemin en hassas noktasında, yani gerçeklik tarafından şiddetle bastırılan benin ölümsüzlüğü konusunda ‘güvenlik’ çocuğa sığınılarak elde edilir.”(s.42