Tars
@Tarss
Burası benim kitap günlüğüm.
54 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Aslında çok sıcak bir kitap. İnsanı çocukluğunda bir yolculuğa çıkartıyor ve ölümle ilgili sonu gelmeyen bir düşünce girdabına sokuyor. Kitabı okuduğum süre zarfında sık sık ölümü düşündüm. Kendimle ilgili bazı şeyleri de fark etmeme vesile oldu.
Okuyan kişinin beklenti ve o an ki ruhsal durumu kitap değerlendirmesini etkileyecektir ama bence.
Reklam
Yazmaya Kelimeler YetmezDüşünce
Bu kitap gerçek bir hikayeden yola çıkılarak uyarlanmıştır.
Böyle başlayınca metne, yaşanmış olan bir olaya şahitlik etmek insanı daha çok içine çekiyor. Kurgusal olanda zihin hep bir yerlerde gerçek olmadığını bildiği için pek bir rahatsızlık duymuyor. Ama gerçek öyle mi? Gerçek rahatsız eder. Gerçek kendine getirir, kimi zaman da kendini kaybettirir.
Oysa bazen gerçek bir olaya şahit olmak istemez insan. Bu kitapta da keşke buna şahit olmasaydım diyorsunuz. Dünyada böyle bir kötülük olmasaydı. Oysa var, olmuş ve yıllar sonra bile benzeri olaylar haberlerde görülmeye devam etmiş.
Yıl 1934, Kırklareli’nin Lüleburgaz ilçesindeki bir köyde kimsesiz bir kız çocuğu bir adam tarafından tüm köye peşkeş çekiliyor. Tüm köylü bunu biliyor ama susuyor. Sonrasında gençten bir çocuk kıza aşık oluyor. Adamı öldürüyor. Yakalanıyorlar. Kız idama, genç çocuk ise yaşı daha 21 olmadığı için 24 yıl hapse mahkum ediliyor. Bu olay “Sadberk’in idamı 2729 sayılı 17 Haziran 1934 tarihli Resmî Gazete’de yer alıyor. Resmî söylemde Sadberk, “kocası Demir Kâhyanın, münasebette bulunduğu kipti Salim tarafından, birleşmelerini temin için, öldürülmesinde iştiraki bulunduğundan hem fiil sayılarak”[2] ölüm cezasına çarptırılmıştır.” şeklinde Resmi Gazete’de yayımlanıyor.
Pınar Kür evde bulduğu asılmış bir kadının fotoğrafının hikayesini teyzesi Halide Nusret Zorlutuna’dan öğrendiğinde beyninden vurulmuşa dönüyor ve 10 yıl kadar süren bir çalışmayla bu eseri ortaya koyuyor. İşte o hikaye, Sadberk’in hikayesi. Bu hikaye o hikaye.
Tabii gerçek olay o dönemde gazetelerde kadının aşığı ile birlikte olmak için kocasını öldürdüğünü yazıyor. Kadınlar zaten birini öldürdüyse kocasını ya aldatmıştır ya da zaten başta suçu onanmış bir yüz kızartıcı eylem yapmıştır.
Kitaptan sonra ben de, artık objektif
...spoiler içerir...Bilim-Kurgu
Çoğu kişinin aksine benim dikkatimi çeken, bilimin yanlış ellerde olmasının yaratacağı yıkım olmadı. Benim dikkatimi çeken şuydu: saf oksijene maruz kalmayan bir halk var ortada. Bu halk tamamen uyuşuk, hiçbir karar alamayan, öfke kırgınlık gibi hiçbir insani duygu belirtisi göstermeyen bir halk. İlginç olan şu ki halk normalin bu olduğunu zannediyor. Jules Verne'de olması gereken buymuş gibi anlatıyor öyküyü. Ancak okuyucu olarak ben yer yer sinir oldum. Sabırsızca "nasıl ya burayı tamir etmeyecekler mi, nasıl ya karar vermediler mi?" diye diye kendimi paraladım. Yani normal bir halk değil bu halk. İnsan gibi değil ot gibi yaşıyorlar. Vee... Sonunda oksijene maruz kalıyorlar. Bu saf oksijen onların içinde yoğun duygular oluşturuyor. Öyle ki çıldırıp savaş çıkarmaya kadar varıyor bu yoğun duygu.
Bu değişimin sebebi olarak oksijenin seçilmesi tesadüfi bir seçim değil bence.*
Özetle aşırılığın kötülüğünü okudum ben bu kitapta. Yoğun duygularla hareket etmenin zararı ile bu hiçbir heyecan belirtisi taşımadan ot gibi yaşamanın zararı, iki ayrı uç noktada duruyordu.
Gerçekten insan olmak için biraz oksijene mi ihtiyacımız var?
Mekanik Felsefe, Monadlar, Din Felsefesi ve Bir Çocuk KitabıFelsefe-Düşünce
Metis yayınlarının küçük filozoflar serisinden bir kitap. Ancak gerçekten çocuklara hitap ediyor mu? Bence hayır! İçinde tecavüz ve bira kelimelerinin geçmesi, Jüpiter, Apollon gibi Yunan tanrıları üzerinden anlatılan metaforik hikaye ve bunlar üzerinden Leibniz'in mümkün dünyaların en iyisi argümanına gitmesi... Kitap bunu gerçekten bu yolu izleyerek mi anlatmalıydı?
Çocuk kitapları bir eğitimci olarak soruları cevaplandırmalı ve ana konudan ayrılan yeni sorular doğurmamalı. Çocuk sorgulamayı öğrenmesin demiyorum yalnız buna dikkat çekmek isterim. Çocukların çok küçük yaşlardan itibaren sorgulamayı ve düşünmeyi öğrenmesi gerektiğini düşünüyorum. Ancak ana konudan sapan verimsiz bir sorgulama da olmamalı. Örneğin bu kitabı okuyan bir çocuk "tecavüz ne demek?" sorusuna takılı kalırsa o zaman Leibniz'in din felsefesinin temel argümanlarından biri olan mümkün dünyaların en iyisi ana temasından uzaklaşacaktır. Ayrıca unutmamak lazım ki çocuklarda belli bir yaşa kadar soyut düşünme gelişmemiştir. Bu sebeple somut işlemler dönemindeki bir çocuk için Yunan tanrıları üzerinden bir metafor kullanmak ne kadar verimli olur tartışılır. Bana kalırsa bir çocuk kitabı değil bu. Lise düzeyindeki gençler için daha iyi olabilir ama kesinlikle çocuklar için değil. Hayal kırıklığına uğradım. Çünkü ortaokul öğrencilerime okutmayı isterdim.
Dipnot: çizimler harikaydı ona diyecek sözüm yok.
Dipnot 2: ayrıca Leibniz'in dönemin ruhuna uygun olarak mekanik felsefesinden etkilendiğini de görmek çok hoştu. O dönemlerde artan insanların ve birçok durumun robotlara ve mekanik aletlere benzetilerek en küçük parçalara kadar ayırıp inceleme anlayışı vardı. Bunu monadlar kavramı üzerinden de görmek mümkün.
Kitabın alt sözcüklerini yakalayabilirseniz Amerika övgüsünün, davranışçılık ve yine Amerika merkezli aşırı bilimselcilik övgüsünün olduğunu görebilirsiniz. Bunlara rağmen derin bir tarih bilgisi içeriyor ve Psikoloji okumalarına başlayanlar için ilk okunması gereken kitaplardan biri olduğunu düşünüyorum.
Reklam