Tars
@Tarss
Burası benim kitap günlüğüm.
54 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Tutunacak bir şey arayan herkese kendilerine tutunmalarını tavsiye ediyorum. Biliyorum onun da sağı solu belli olmuyor ama yine de elimizdeki seçenekler arasında en iyisi bu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yazmaya Kelimeler YetmezDüşünce
Bu kitap gerçek bir hikayeden yola çıkılarak uyarlanmıştır.
Böyle başlayınca metne, yaşanmış olan bir olaya şahitlik etmek insanı daha çok içine çekiyor. Kurgusal olanda zihin hep bir yerlerde gerçek olmadığını bildiği için pek bir rahatsızlık duymuyor. Ama gerçek öyle mi? Gerçek rahatsız eder. Gerçek kendine getirir, kimi zaman da kendini kaybettirir.
Oysa bazen gerçek bir olaya şahit olmak istemez insan. Bu kitapta da keşke buna şahit olmasaydım diyorsunuz. Dünyada böyle bir kötülük olmasaydı. Oysa var, olmuş ve yıllar sonra bile benzeri olaylar haberlerde görülmeye devam etmiş.
Yıl 1934, Kırklareli’nin Lüleburgaz ilçesindeki bir köyde kimsesiz bir kız çocuğu bir adam tarafından tüm köye peşkeş çekiliyor. Tüm köylü bunu biliyor ama susuyor. Sonrasında gençten bir çocuk kıza aşık oluyor. Adamı öldürüyor. Yakalanıyorlar. Kız idama, genç çocuk ise yaşı daha 21 olmadığı için 24 yıl hapse mahkum ediliyor. Bu olay “Sadberk’in idamı 2729 sayılı 17 Haziran 1934 tarihli Resmî Gazete’de yer alıyor. Resmî söylemde Sadberk, “kocası Demir Kâhyanın, münasebette bulunduğu kipti Salim tarafından, birleşmelerini temin için, öldürülmesinde iştiraki bulunduğundan hem fiil sayılarak”[2] ölüm cezasına çarptırılmıştır.” şeklinde Resmi Gazete’de yayımlanıyor.
Pınar Kür evde bulduğu asılmış bir kadının fotoğrafının hikayesini teyzesi Halide Nusret Zorlutuna’dan öğrendiğinde beyninden vurulmuşa dönüyor ve 10 yıl kadar süren bir çalışmayla bu eseri ortaya koyuyor. İşte o hikaye, Sadberk’in hikayesi. Bu hikaye o hikaye.
Tabii gerçek olay o dönemde gazetelerde kadının aşığı ile birlikte olmak için kocasını öldürdüğünü yazıyor. Kadınlar zaten birini öldürdüyse kocasını ya aldatmıştır ya da zaten başta suçu onanmış bir yüz kızartıcı eylem yapmıştır.
Kitaptan sonra ben de, artık objektif
Zihinsel Geçişler1000Kitap
Daniel Keyes, Amerikalı bir yazardır. Psikoloji mezunu bir Yahudidir. 86 sene yaşayan yazar, 2014 yılında hayatını kaybetmiştir.
2000 yılında Amerika Bilim Kurgu ve Fantastik Yazarları tarafından Emeritus Yazar Ödülüne layık görülmüştür. Hugo, Nebula, Kurd Lasswitz, Seiun, Locus diğer kazandığı önemli ödüllerdir.
Algernon'a Çiçekler kitabı onun en önemli eseridir. 2004 yılına kadar 27 dile çevrilmiş, 30 ülkede yayımlanmış ve 5 milyondan fazla kopya satmıştır. Yazar,"Bir şey bana bunun bir çizgi roman senaryosundan daha fazlası olması gerektiğini söyledi ve bu kitap en sonunda bu şekle dönüştü." cümlesini bu kitabı yazışı ile alakalı olarak kullanmıştır. Bu kitap, en başta deneysel bir ameliyat geçiren ve etkileri geçmeden önce kısa bir sürede dahi olan zihinsel engelli bir adam olan Charlie'nin ilerleme raporları olarak yazılmış olan bir öyküdür. Bu öykü sonrasında bir romana dönüşmüştür.
Kitaptaki başarı yazarın öğretmenlik yaptığı dönemdeki notları ve psikolojik bilgi altyapısının bir araya gelmesinin mükemmel yansıması olarak yorumlanabilir. Bir lisede öğretmen olan Keyes, zihinsel olarak engeli olan ama yetenekli öğrencilere ders vermiştir. Yani kitaptaki Charlie onun kendi kurgusal öğrencisidir ve kendi kendisine böyle birisinin zeka seviyesi artabilir mi sorusu ona bu kitabı yazdırmıştır. Kısacası, bu merak bu muhteşem eserin ortaya çıkmasına vesile olmuştur.
Keyes, Aristo'nun Poetika kitabındaki, bir trajedinin yalnızca soylular için gerçekleşebileceğini belirten vecizesinden ilham aldığını söylemiştir. İşte soylu değil de zihinsel engelli birini kitapta ana karakter yapmasının temel nedeni de budur.
Keyes'in zihinsel engelli öğrencilerinden bir tanesi başarılı olduğunda onun diğer sağlıklı öğrencilerin sınıfına geçmesi gerektiğini okul yönetimine
Unutmayın ki gerçekler her zaman önemlidir.Edebiyat
Merhaba, bugün bu kitabı biraz eleştireceğim. Katılan olur olmaz, bu yazıcaklarım bir ‘tarihçi’ olarak benim düşüncelerim.
Semerkant romanı malum çok popüler bir kitap. Ben popüler olan kitapları pek okumayı sevmiyorum, ama bu kitabı İlber Hoca tavsiye ettiği için okuma gereği duydum. Eleştirime geçmeden önce kısaca kitaptan bahsedeyim.
~
Kitap, dört bölümden oluşuyor. İlk bölüm ağırlıklı olarak Karahanlı dönemi, ikinci bölüm Selçuklu dönemi, üçüncü ve dördüncü bölümler ise yakın tarihin olaylarını ele alıyor. Tabi isminden de anlaşılacağı üzere İran coğrafyasının tarihi anlatılıyor.
Kitapta, ilk iki bölüm itibariyle Ömer Hayyam ve onun yaşadığı dönem hikayeleştiriliyor. Üç ve dördüncü bölüm ise Ömer adını alan bir Amerikalı’nın Ömer Hayyam’ın eseri olan Rubailer’i bulma arayışını hikayeleştirilerek, İran’ın yakın tarihini aktarıyor.
~~
* Birinci eleştirim, yazarımız sanırım Lübnan’lı ve Fransa’da yaşamını sürdürüyor… yani yazarımız bir Arap :) İnsanların milli kimlikleriyle ilgili benim bir sorunum yok, ama bir çok Arabın Türklerle sorunu var! Yazarda da bunu gözlemledim bu kitapta.
İlk bölüm ve İkinci bölüm itibariyle Selçukluları ve Selçuklu Hükümdarlarını çok küçük gösteren cümleler sarfediliyor. Alparslan ve özellikle Melikşah’ı tanımasak, vasıfsız kişiler olarak yutturacak bize Amin Maalouf! Özellikle Melikşah dedim çünkü Melikşah’tan söz edildiği yerleri dikkatlice okuduğunuzda yazarın Melikşah’ı ciddi anlamda gömdüğünü görebilirsiniz.
Selçuklu Tarihinin en geniş sınırlarına ulaşan, koca Melikşah’ı, haremin oyuncağı haline getirmiş. Tamam tarihi roman yazmışsın, iyi hoş, çok güzel, ama yapma; tarihi bilmeyen insanlar bu romanı okuyunca koca Melihşah’ı senin anlattığın gibi pısırık,vasıfsız olarak tanıyacaklar. Hele o Alparslan ve halifenin kızıyla evlenme
"Misal bugün çok zor bir gündü. insan istiyor ki biri zorunu alsın, avucunda şekil versin, küçültsün, desin ki zorun yok oldu."
