Ama onun için soyup eline verdiğim mandalinayı eline alınca ikiye böler, hayatı boyunca hep yaptığı gibi yarıdan fazlasını bana uzatarak sessizce gülümserdi. Böyle zamanlarda yüreğimin parçalandığını hatırlıyorum. Çocuk sahibi olunca insan böyle mi hisseder acaba diye merak ettiğimi de.
Annem çömelip oturunca ben de yanına oturdum. Annem dönüp bana baktı, hafifçe gülümsedi ve avucuyla yanağımı okşadı. Ardından saçlarımı, omzumu ve sırtımı da sırayla okşadı. İçimi sızlatan bu sevgisinin iliklerime kadar işlediğini hatırlıyorum. İnsanın iliğini donduran, yüreğini daraltan... O zaman anladım... Sevginin ne korkunç bir ıstırap olduğunu."