Hilal Çetinkaya
@Teokurgunce
Kurulu köşelerde okuma ve yazmaya adapte olmak için’Teo.
Türkçe Öğretmeni
Yüksek Lisans Mezun
Afyon
40 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Roman, aslında iki yaşamı olan Doktor Iza'nın babasını kaybettikten sonra annesi için taşra hayatını yani alıştığı ve sevdiği düzeni bırakıp kızı Iza'nın yanına taşınmasıyla, Iza için ise eski yaşamından farklı kendince bir düzeni olan ve şehir hayatını tam anlamıyla yaşayan ve alışan biri olarak annesini yanına getirmesi ile aslında ikisininde duygularının hem mutluluk, hem de hayal kırıklığında birleşmesiyle meydana geliyor.
Burada hissedilen özet duygu şu aslında, yakınken uzak olmak.. Hele bu bir anne ve kız arasında hissedilen bir duyguysa çok iç acıtıcı. Bir yanda kızı için görünür olup onun ihtiyaçlarını giderebilmek, onunla ortak bir yaşam paylaşmak ve kızını mutlu etmek isteyen anne, diğer yanda babasının kaybından sonra annesine bakmak, korumak isteyen, yeni bir ülkeye, yaşama sahip olduğunda kendini eski hayatından kopardığında daha iyi ve sağlıklı olacağını düşünen bir kız. Niyetler bu kadar iyi ve aynıyken duygu ve düşüncelerin uyuşmaması ya da birbirini karşılamadığı bir yaşam evresi.
Aslında neyin içinde olduğumuzu ve kitabın devamında neler olabilir şu satırlar gösteriyor: “Onu buraya getiren benim, uzun ve mutlu bir yaşlılığı olmasını arzu ediyorum. Öyleyse onun istediği gibi yaşamam icap ediyor. Oysa benim ne kabına sığmaz bir şefkate ne de desteğe ihtiyacım var, yalnızca sessizliğe gereksinim duyuyorum; yorgunum. Bu duruma alışacak mı? Ben alışacak mıyım? Ne olacak?” (s.99).
Iza'nın Şarkısında aslında bir nevi hepimizin içinde bulunduğu çocuk ve ebeveyn ilişkisi esas. Aile olmak, ailemize sahip çıkmak, aile fertleriyle paylaştığımız ve geride kalan anıların toplamı. Ailemin içinde ben neredeyim, kimi ne kadar anlıyorum, anneme babama yetebiliyor muyum, onları mutlu edebiliyor ve onların yükünü alabiliyor muyum? Sorularına cevap ararken diğer
Okçu'nun Yolu Paulo Coelho tarafından yazılmış ve Emrah İmre tarafından Türkçeye çevrilmiş daha çok yol gösterici, öğretici bir anlatı kitabı.
Kitap, bir köyde mütevazi hayatı tercih etmiş olan marangoz fakat aynı zamanda tanınan ünlü okçu Tetsuya' nın bir gün uzaklardan gelerek bir okçunun ona meydan okuması ve onun da bu meydan okumayı kabul etmesiyle, Tetsuya'nın yabancıya ve aynı zamanda yanlarında bulunan köyden bir delikanlıya 'okçuluk felsefesini' anlatmaya başlamasıyla şekil alıyor.
Tetsuya'nın anlatısı başlıklar dahilinde aşama aşama gerçekleşiyor. Ok, kiriş, yay, duruş, hedef, okun hedefe varışındaki gözlem vb. gibi.. Tüm bu başlıkların toplamında aslında Tetsuya, okçuluk üzerinden bizlere hayata dair yol göstericiliği ile bakış açısı kazandırıyor. Bir işi yaparken mantıksal ve duygusal yönden hazır oluş, o işe karşı duruş, hedef ve hedefe varış yolunun nasıl olması gerektiğini bize bir kez daha hatırlatıyor. Önemli olanın yola çıkarken yüreğimizde ki sesi dinlemenin ve pes etmemenin olduğunu. Yolun sonunu benimsemenin, çabanın yanında saygıyı ve hürmeti asla kaybetmemenin ve çevremizdeki insanların bu yolda bize destekçi olması gerektiğini bu yüzden işini zevkle yapan insanlarla yoldaş olmamız gerektiğini öğütlüyor. Tetsuya, hayatta, çıkılan yolda bizlere ilham oluyor.
Kitap Murat Kalkavan tarafından mükemmel çizimlerle zenginleştirilmiş. Ve yazar bu kitabı Tokyo Olimpiyatları'nda altın madalya kazanan olimpik okçumuz Mete Gazoz'a ithaf ettiğini söylemiş.
Bir solukta okunan, ve ruh doyuran bir kitaptı.. Kitapta altını çizdiğim birkaç cümle de bırakayım:
Şarkılar söyleyen, hikayeler anlatan, yaşamın tadını çıkaran neşesi gözlerinden okunan insanlarla yakınlaş. Zira neşe bulaşıcıdır, insanların bunalıma, yalnızlığa, zorluklara kapılarak akmasını
