Hikmetin Gölgesinde
@Termani
Bir ömür Marifet ve Hikmet yolunda...
Medrese/Arabic
İlahiyat/sağlık yonetimi/Tarih
86 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Mallarını Allah rızasını dileyerek ve içlerinden gelerek harcayanların misali ise tatlı bir yamaçta bulunan, üzerine bolca yağmur yağan, bu sebeple ürününü iki misli veren bir bahçedir; şayet sağanak yağmazsa incecik yağar. Allah yapıp ettiklerinizi görmektedir.
Bakara 265
Ayeti kerimede gecen Tesbît kelimesi, bir şeyi sağlamlaştırmak ve kökleştirmek demektir. Buradaki temsil, nefsi şüphe ve tereddütten alıkoymaya yönelik bir benzetme olabilir. Yani onlar, hayır yollarında infak ederken tereddüde düşmekten nefislerini engellerler ve cimrilik düşüncelerine hiç alan bırakmazlar. Bu, Arapların ‘Ayağı sabit kaldı’ sözündeki gibidir; yani ‘tereddüt etmedi, geri durmadı’ demektir.
Çünkü nefsi zoruna giden işleri yapmaya alıştırmanın, amellerin yerleşip kökleşmesinde büyük bir etkisi vardır; böylece kişi erdemlere alışır ve bunlar onun sürekli huyu hâline gelir.
bakara 265
Ey iman edenler! Allah’a ve âhiret gününe inanmadığı halde malını insanlara gösteriş yapmak için harcayan kimse gibi sadakalarınızı başa kakmak ve incitmek suretiyle boşa çıkarmayın. O kimsenin misali, üzerinde toprak bulunan düzgün ve yalçın bir kayadır; kayanın üzerine şiddetli bir yağmur yağmış, onu çıplak halde bırakmıştır. Bu gibilerin kazandıkları hiçbir şeyden istifadeleri olmaz ve Allah, inkârcı topluluğa hidayet vermez.
Bakara 264
Gösteriş için malını harcayan inkârcının hâli, üzerinde ince bir toprak bulunan düz ve kaygan bir kayaya benzetilmiştir. Bakan kimse o toprağı ekime elverişli bereketli bir toprak sanır. Sözün takdiri ‘üzerinde ekime uygun toprak vardır’ şeklindedir; fakat toprak için ‘ekime elverişli’ sıfatı kısaltma için hazfedilmiştir. Çünkü insanların sağanak yağmur beklediği toprak, ekin ektikleri topraktır.
Ekinci o toprağa tohum ektiğinde ve ona sağanak yağmur yağdığında, ürününün gelişmesini umarken, su toprağı kayanın üzerinden süpürüp götürür; hiçbir şey bırakmaz. Geride sert, çıplak bir kaya kalır ve ekincinin umudu boşa çıkar.”
فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ
Tesbihi hamd ile, 'beraberlik' anlamındaki 'bâ' harfiyle bir araya getirdi. Bu da tesbihin, hamdden sonra geldiğini gerektirir. Çünkü beraberlik için kullanılan 'bâ', (مع) 'ma'a' edatı anlamındadır. (مع) gibi, kendisinden sonra gelen (takip edilen) şeye eklenir.
Buna göre, Allah’a nusretin (yardımın), fethin (zaferin) ve insanların İslam’a girmesinin gerçekleşmesi üzerine hamd edilmesi, artık yapılmış, tamamlanmış bir şeydir. Bu nedenle onun yapılması için ayrıca emre gerek yoktur. Çünkü Rasulullah ﷺ’ın zaten bunu yaptığı bilinmektedir.
Ancak ona, daha önce yaptığı tesbihlerin dışında özel bir tesbih ile ve daha önce yaptığı istiğfarların dışında özel bir istiğfar ile hatırlatma yapılmasına ihtiyaç vardır."
İfade, özellikle Nasr Suresi bağlamında gelen "فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ" ayetinin dilsel yönüne işaret eder. Burada "bi-ḥamdi rabbik" ifadesindeki "bi" harfinin "مع = birlikte" anlamında olduğu belirtilerek, hamdin öncelendiği, tesbihin onun ardından geldiği anlatılıyor. Dolayısıyla bu ayette Peygamber'e (s.a.v.) emredilen şey, zaten yaptığı hamde ek olarak yeni ve özel bir tesbih ve istiğfardır.