Zaman bir yaprağın düşüşü kadar sessiz, Keskin bir bıçak gibi, her anı seçkisiz.
İnsan kendi içinde kaybolur bazen farkında, Bir yabancı gibi bakar dünyaya, yalnız ve çaresiz...
Pakistanlı şair Muhammed İkbâl şöyle sesleniyordu dünyada ezilen, sömürülen insanlara:
Ezilmekte olan şu insanlar "la" kalıcını kuşansınlar da
"İlla"nın, emperyalizm putlarını nasıl devireceklerini size göstereyim!