The Hermit
@TheHermit
İstanbul
20 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
Kitapta birbiriyle bağlantılı ve çok çeşitli konulara değiniyor. Benim gibi işlenen konularda yüzeysel bilgiye sahipseniz cehaletinizi alacaktır. Fakat verilen nesnel bilgilerin dışında bu cehaleti yazarın gözünden dindirdiğimizi unutmamak lazım. Kitabın başında bir konuya yaklaşırken bahsettiği iki bakış açısından kendisinin hangisine daha yatkın olduğu tatlı bir imayla seçilebilirken, sonlara doğru belirginliğin dozu yazarın güncesi kıvamını alıyor.
Genel olarak okurken keyif aldım. Yazarın üslubundan dolayı bilgi içerikli, bilhassa tarih içerikli kitapları okumakta güçlük çeken kişilerin bile okumakta zorlanmayacağını düşünüyorum.
Reklam
Alice Miller yaşamımızın hatırlayamadığımız 1-4 yaş döneminin şu anda sebebine açıklık getiremediğimiz sorunlarımızın temelinin atıldığı zamanlar olduğunu söylüyor. O yaşlarda ailemizin onayını ve sevgisini kazanabilmek için karakterimizin vazgeçtiğimiz yanlarının ve gösteremediğimiz duygularımızın bilinç dışına atıldığını, bilinç dışında ise zaman kavramının olmadığını söylüyor. Bilinçte yaşanan duyguların zamanla dindiğini, şiddetinin azaldığını ve bu duygulara alışıp, kabullenip atlatabildiğimizi fakat bilinç dışında zaman kavramı olmadığı için her şeyin dün gibi kaldığını, her seferinde aynı şiddetle yüzeye çıktığını dile getiriyor.
Kitapta sıklıkla hangi derecede ayrıntıya sahip olursa olsun bir kitabın sizi iyileştiremeyeceğine sadece terapi almanız gerekip, gerekmediğine karar verebilmeniz, kendinizi yoklayabilmeniz için yol gösterici olabileceğine vurgu yapılıyor. Sorunun farkında olmanın sorunu iyileştirmeyeceği "doğru bir psikiyatristten" terapi alınarak ancak çözülebileceğinin altını çiziyor.
Bitmesini istemediğim fakat okumadan edemediğim bir kitap oldu benim için, tüm anne/baba adaylarının okumalarını şiddetle tavsiye ederim.
Bir Ömür Nasıl Yaşanır? 'dan daha keyifli bir okumaydı benim için. Bir Ömür Nasıl Yaşanır? 'da kişinin erken yaşta eğilimini ve tutkusunu bulması ve bu yolda çalışmaya, hayatını şekillendirmeye başlaması gerektiğinin altını çizmişti İlber Ortaylı. Hatta kendince gerekçeleriyle yaş aralıklarıyla ideal yol haritasını da çizmişti.
Bu kitabında ise daha çok bir çocuğun eğilimini erken yaşta bizler nasıl fark edebiliriz, bir çocuğu iyi bir şekilde nasıl eğitebilirize vurgu yapıyor gibi geldi bana. Kişinin kendine uygun olanı nasıl belirleyeceğine dair çok doğru fakat toplasan bir kaç paragraf edecek kısa tavsiyeler vermekle yetinirken uzun uzun gelecek nesli nasıl keşfedebileceğimize, işleyecek ve geliştirebileceğimize dair fikirler veriyor. Bu konunun ne kadar elzem olduğuyla ilgili de uzun uzun açıklamalar yapıyor İlber Ortaylı.
Yani bir önceki kitabını okumuş ve en erken 20'li yaşlarının başında, ortasında olan yolunu bulamamış arkadaşlar bu kitabında da daha pozitif bir dille olsa dahi aynı yaklaşımı bulacaklar.
İçeriğin dışında eklemek istediğim bir konu var ki o da söyleşiyi yapan Yenal Bilgici'nin sohbeti bir türlü akışta tutmaması ve eski tip gazeteciliğin mekanik tarzını çok fazla taşıması. Bir soruyla İlber Ortaylı çok farklı yerlere kapı açıyor (ki bu sıklıkla oluyor), oradan isabetli bir soruyla sohbet akabilecekken İlber Ortaylı'nın ifadesine bazen tek bir yorum bile getirmeden "neyse ben şu konuya döneyim" diyerek daha önceden hazırladığı belli olan soru listesine geri dönüyor.
Yahu tamam elbette ki bir yol haritası vazifesi görecek soru listesi olacak fakat spontane gelişecek sohbetler olmayacak, keyifli noktalar atlanıp, tren misali sırayla soruları gezeceksek verseydi İlber Bey'e soruları, yazılıya giriyormuş gibi doldursaydı adam.
Bu tutumun okuma
Oldukça büyük puntolarla yazılmış, ortalama bir yazı boyutu kullanılsaydı muhtemelen 50-60 sayfa civarında bir kitap olurdu. Metnin bu kısalığına rağmen yer yer büyük boşlukların bulunduğu sayfalar ve başka yazarlardan uzun alıntılar var. Yani yazarın kendi sesini çok az duyuyoruz. O ses de daha önce bu konularda okumalar yapmış kişilere yeni bir şey sunmuyor. Aslında bu kitap hakkında bir inceleme yazmayı düşünmüyordum. Aktarılan bilginin niteliği ve dilin kullanım tarzı bende yazarın bu kitabı 2000'lerde kaleme aldığı, konunun geçmişine dair bir çok kaynak okuduğu fakat benzer içerikteki bazı muadillerinin sahip olduğu mistik havadan yoksun ve yazarın kendi güncesini, subjektif teorilerini okuyormuşum izlenimi bıraktı.
Fikrimi değiştiren şey ise diğer okuyucuların yorumlarını görmek adına kitabın sayfasına girdiğimde yazarın siyah beyaz fotoğrafıyla karşılaşmam ve aslında Dion Fortune ile aynı dönemin yazarı olduğunu fark ederek hakkında araştırma yaptığım sırada öğrendiklerim oldu.
Keşfettiğim noktanın anlamını açıklayabilmem açısından, yazarın kişiliğini ve düşünce gelişimi anlayabilmemize yardımcı olan biyografisinin kısa bir özetini incelemeye eklemem gerektiğini düşünüyorum.
----------------------------- KISACA YAZARIN GEÇMİŞİ -----------------------------
20 yaşındayken 26 yaşındaki din adamı (ilerde papaz olacak) Frank Besant ile evleniyor. İki çocukları oluyor. Annie Besant kısa öyküler, çocuk kitapları ve makaleler kaleme alıyor fakat o dönem İngiltere'de (1800'lerden bahsediyoruz) evli kadınların yasal olarak mülk sahibi olma hakları olmadığı için Frank bu çalışmaların tüm kazancını üzerine alıyor. İlk çatışma böyle başlasa da politik konularda da fikir ayrılığı yaşıyorlar; Annie, sendikalaşmak ve daha iyi koşullar kazanmak için mücadele
Kitabı elinize aldığınızda sizinle başarılı bir hayat arasındaki engelli koşuya başlıyorsunuz. Lise çağında yatkınlıklarının ve tutkularının farkına varmış, bu yönde doğru seçimler yapmışsanız ne ala ilk engeli atladınız demektir. Fakat lise yıllarınızda bu idrake varamamış, üniversite tercihlerinizi de maddi kaygılarla yapmışsanız yandınız.
Lise çağını doğru değerlendirmeyi başarmış olanlar da 15 yaşından önce yabancı dil işini halletmediyse onlar da boşuna sevinmesin çünkü ikinci engelde de onlara veda ediyoruz.
İlber Ortaylı gezme görme, okuma, seyretme için yine 20-40 yaşları gibi bir aralık verse de diğer sınırlamalarına nazaran geniş bir zaman dilimi olduğu için onları engelden saymıyorum. Tabi ilk iki engelden geriye birileri kaldıysa sonraki süreçte maddi imkan buldukça bu eksikliklerini de tamamlarlar sanıyorum.
Genel resme baktığımızda bu kitabı okuyacak kitlenin lise öncesi yaşlarda olmayacakları göz önüne alındığında okuyucuya faydalı bir ne yapmalı tavsiyesinden çok halihazırda ilerlemiş bir hayatın sınıflandırılması yapılıyormuş gibi gözüküyor. Yazarın bir suçu yok aslında; elimize bu kitabı aldığımıza göre bir şeyleri eksik yaptığımızı hissediyoruz demektir. Fakat bize bir şeylere ne kadar geç kaldığımız ve bundan sonraki çabalarımızın nafile olacağı söylenirken elimizdekiyle ne yapabileceğimizin de söylenmesi gerektiğini düşünüyorum.
Bu bir oyun değil ki silip baştan başlayalım, eh mezar kazıp içine girecek halimiz de yok. İnsan ömrü olmuş 80 yıl, hayat boyunca biyolojimizin bizi desteklediği ve bize karşı savaştığı evreler olduğunu inkar edecek olmasam da ortalama ömrün 40 olduğu zamanın insanlarıyla aynı hızda hayata atılmadım diye kendimi karamsarlığa sürükleyecek de değilim.
Hepimiz tutkularını geç bulan, gelişimine
Reklam