Robert Langdon
@TheThoth
Tatarlar, savaşçılarının sayısının 40 kısma ayrılabilecek kadar kalabalık olduğunu ve hatta yeryüzünde, bunların tek bir kısmına bile karşı koymayı başarabilecek kimsenin bulunmadığını iddia ederler. Aynı şekilde ordularında kendi yasalarına tabi olmayan atmış bin kölenin, kendi yasalarına tabi yüz otuz beş bin kişinin bulunduğu fikrindedirler. Yine onların kadınlarının kendileri gibi savaşçı olduklarını, kendileri gibi ok attıklarını, erkekler gibi at ile katırlara bindiklerini, savaş sırasında da erkekler gibi cesur olduklarını söylerler. Çünkü erkekler bir mücadelede sırtlarını dönmüşler, ancak kadınlardan kimse kaçmaya teşebbüs etmemiş, aksine bir askeri birlik olarak kendilerini göstermişler.
Sayfa 85
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Tatar halkı pagan Macarların hemen sınırında bulunuyordu. Tatarlar onlarla çarpışmaya giriştiklerinde Macarları savaşta yenmeyi başaramadılar. Aksine ilk karşılaşmada onlar tarafından yenildiler bile. Bunun üzerine Macarları kendilerinin dostları ve yoldaşları olarak belirlediler. Böylelikle eş zamanlı olarak beraberce on beş krallığın tamamını yakıp yıktılar.
Moğolların Büyük FarkıTarih
Açık bir şekilde Avrupalılar bilmedikleri bir düşmanın bilmedikleri niyetleri ile karşı karşıya bulunuyorlardı. Buna mukabil Moğollar, henüz yeni ulaştıkları bu topraklar hakkında pek çok şey biliyorlardı. Harekâtları sırasında takip ettikleri stratejiye harita üzerinde şöyle bir göz ucuyla bakıldığında bile, Moğol kumandanlarının coğrafyaya kat'i bir hâkimiyet gösterdikleri ve gayet üst düzey bir askerlik anlayışı ile bir plan ortaya koydukları hemen anlaşılır.
Robert Langdon
, 2023 okuma hedefini ekledi.2023 OKUMA HEDEFİ
40/50 kitap - %80 tamamlandı
40 kitap okudu
50 kitap
14,1bin sayfa
5 inceleme
266 alıntı
2022 Yılının Son İncelemesi·440 syf.·Edebiyat
9/10
Beğendi
·2022 64. kitabı
İstanbul'un geçmiş günlerinde yeme içme eseri, ara ara karşıma çıkan ve sürekli ertelediğim eserlerden biriydi. İçindekiler kısmını incelediğimde bunu okumam lazım diye düşünmeye sevk etti ve Tüyap'ın İstanbul'daki kitap fuarında da karşıma çıkınca artık eseri alıp okumaya bir an önce başlamalıyım kararını aldım ve iyi ki de almışım. Dili bazı okurlar için ağır gelebilse de oldukça ilgi çekici bilgileri bulabileceğiniz bu eser, İstanbul'un 19 yüzyılının sonlarıyla 20 yüzyılın başlarındaki yeme içme alışkanlıkları hakkında, gazete köşesinde yazdığı metinlerin bir araya toplanmasıyla hazırlanmış.
Günümüzün köşe yazılarını okumaya mesafeli olsam da, o zamanın köşe yazılarının daha güzel olduğu izlenimi bıraktı. Hangi yemek nerede yenir, hangi sebze o zamanlar nereden gelir, İstanbul'da çaydan, alkole içeceklerin serüveni, o zamanlara bir yolculuk için okunması gereken bir eser.
Eser'de yemek kısmı için daha fazla yer ayrılmış olsa da benim en fazla keyif aldığım kısım içme bölümündeydi. Çay ve kahveye bile başta mesafeli yaklaşılıp sonra tiryakilerinin oluşmasını güzel aktarmasından tutun, biranın, şarabın, rakının güzel olmasına yönelik oluşturulmaya çalışan bakış açısı çok hoşuma giden bölümlerdi. Bunun böyle olmasının sebeplerinden biri ise, alkolün haram kabul görmesinin yanında haram olanı o aslında şaraptı bununla ilgili bir kural yok denemeleri...
Yazıldığı dönemi baz alınca aslında ağır olmasa da, günümüz perspektifinden bakınca ağır gelebilecek olması dışında okumak isteyecekleri uyaracağım başka bir detay aklıma gelmiyor. 80 yılda da dilin uğradığı değişim de bunu kaçınılmaz kıldığı için o kısım da göz ardı edilebilir.
Tarihin sadece siyasi tarih olmadığı, sosyal bir açısının da olduğunu düşündüğümden tarih severlerin bilhassa bakması gerektiğini