Bir adım daha atıp kapıya yönelecektim ki Tevfik Fikret'in bir şiirini hatırladım. Beşerin böyle delaletleri var Putunu kendi yapar, kendi tapar Bir kelime eksik yazmıştı üstat. Tek bir kelime. Onu da ben tamamladım. Büyük salondaki karatahtaya, kırık bir tebeşirle veda cümlemi şöyle yazdım: "Bir millet ki putunu kendi yapar, kendi tapar."