Furkan Doğan
@Thorlok
Reklam
2008 yılında vizyona giren film uyarlaması nedeniyle ve okuyan insanların düşünceleri nedeniyle Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi zihnimde yumuşak bir umut hikayesi olarak yer edinmişti. Ancak bu klasiği okuyunca fark ettim ki bana ölümü hatırlattı. Öyle ki kitabın da ana çekirdeklerinden biri olan biyolojik yaşımız katlandıkça hayatta en son kabulleneceğimiz ölümü bile bir nebzeye kadar normal kabul eder oluyoruz. Fakat ölüme giden yolu tersten gözlemleyince zihnimde ölüme karşı olan ezberler ve tecrübenin getirdiği duvarlar yıkıldı. Zihnimdeki bu ufak devrimin ardından korumasız bir şekilde ölümü düşünür oldum. Bu düşünce canımı yaktı mı? Hem de çok. Fakat bir yandan da geriye kalan hayatım için harekete geçmem konusunda hatırı sayılır bir güç zerk etti.
"Hayatın en iyi kısmının başta, en kötü kısmının da sonda olması ne yazık."
Mark Twain'ın kitaba esin olan bu sözleri o umudun aşılanmasını şahane bir şekilde betimliyor. Aslında düşündüm de buna tam olarak umut adını vermek istemiyorum. Sanırım kitap bende bir hırs füzyonuna sebep oldu. Zira yitirmekte olduğum günlerimin son anlarında bedenim hareket edemez, beynim düşünemez bir hale gelmeye başlayacak. İşte bu yüzden zaman ve tecrübe doğru orantısına takılıp kalmaktan kaçınıp, kitapta oldukça göreceli bir şekilde bahsedilen zamanı elden kaçırmamak gerekiyor. Boş ve vaatten yoksun bir garın bankında oturup zamanın getirdiği tecrübeyi taşıyan yük trenini beklemektense tecrübeyi sırtlamak en iyisi gibi görünüyor. Elbette bunun ne kadar başarılı bir şekilde yapılabileceği kişiye kalmış.
Eğer filmini tükettiğiniz için kitabını okumaktan kaçınıyorsanız size bir müjdem var; kitap ile film arasında çok ciddi farklar bulacaksınız. Film uyarlaması iyi veya kötü şekilde kaçınılmaz olan Hollywood'un romantikleştirme
Benjamin Button'ın Tuhaf HikayesiF. Scott Fitzgerald · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202027,9bin okunma
"Hükümet ile din birleştirilmiş, yasaları çiğnemek günah haline gelmişti. Hükümetin aldığı kararları sorgulayan herkese kafir gözüyle bakılıyordu. Aşırı ahlakçı zihniyet, asileri hem bu dünyada cezalandırıyor hem de cehennemde yanacaklarını söylüyordu. Oysa bu hükümet kararlarını alanlar da insandı."
Frank Herbert ilk kitabından beri alıştığımız evrenlerin aksine yıkılabilir, iplik parçalarına ayrılabilir, temelleri kökten sökülebilir bir evren yarattı. İlk kitapta tohumları serpti ancak bu tohumların tutmayabileceğini söylemeyi de ihmal etmedi. İkinci kitap olan Dune Mesihi ile evreni kör etti. Üçüncü kitap Dune Çocukları ile ise kör olan evrenin kalbine beklenmedik ve gaddar bir şekilde hançer sapladı. Bu hançer ile evreni yeniden hamile bıraktı.
"Güç, akıl hastalarını cezbeder."
İşte Frank Herbert tam da bu alıntının ışığında doğumu gerçekleştirmiş. Belli ki güç kendisini cezbetmemiş ve klasik kahramanlardan olabildiğince kaçıp, günümüzde hala yazılmaya cesaret edilemeyen karakterler topluluğuna hayat vermiş. Öyle ki ilk iki kitapta bir peygambere hatalar yaptıracak kadar cesurdu. Üstelik bu hatalar dizisi evrenin sonunu getirebilecek hatalardı. Dune Çocukları ile gücün hazzından iyice kaçıp tanrıya hata yaptırabilecek bir kapıyı aralamış.
"Hırsa kapılan kişi gerçeklere aldırmaz."
Herbert evrenin temellerini attıktan sonra belli ki politik ve dini görüşlerini yansıtma konusunda epey alan bulmuş. Bu nedenle klasik bölüm başı alıntıları binbir çeşit Dune zehrinden hallice bir hale gelmiş. 2021 yılında ülkemizdeki herhangi bir politikacıya bu kitabı okutturursak ağzının yanacağına oldukça eminim. Hatta bazı zihinler için büyük bir adalet ve yönetim rehberine bile dönüşebilir.
Özetle Dune Çocukları zaten özgünlük çıtasını uzaya koymuş ilk üç kitap arasındaki en
Hırsa kapılan kişi gerçeklere aldırmaz.
