“Bir eski çağ kadar önceydi hayatımın o dönemi. Başarılacak, üstesinden gelinecek çok iş vardı önümde. Günler içine girilip yıkanılan su gibiydi. Kısacık geçmişimin ve çevremin benliğime bıraktığı büyük tortuyu, beni kımıltısız kılan toz yığınını, sadece saf bir iyi niyetle temizleyemeyeceğimi anlamaya başlamıştım. Kendimi, başkaları tarafından edindirildiğim kişiliğimi, yavaş yavaş yıkmaya başlamıştım. Duyguları, algıları, kavrayabildiğim her nesneyi ufak parçalara ayırıyordum. Her parçaya öznel bir öykü uydurarak, karşısına geçiyor, bilebildiğimle anlamaya çalışıyor, onunla alay ediyor, öz yaşama temellerimi ayağımın altından çekiyordum. Fahri diyorlardı, bugünlerde sende bir tuhaflık var. Sadece tuhaflığımın farkına varıyorlardı. Oysa toprak her geçen gün biraz daha ayağımın altından çekiliyordu. ”
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
“Ben yoğun bir kitlenin içine karışarak, sert bir çelişkinin temelini kurdum. Ezildim. Vah vah bana! Ama yanılmayı göze aldığım kadar ulaştım bir başkasına. Bana karşı onlar oluşuyordu. ”
“Sonsuz ve iç içe girmiş insan dünyalarında, kendime suskun bir yer mi edinmeliydim? Evrende yolunu şaşırmış, düştükçe sönen göktaşı gibi.”
“Aslında ben insanların dış görünüşlerine pek dikkat etmem. Önemli olan, insanın kendi labirentlerinden çıkmayı becermesidir. ”