Sokaklarda dargın yüzle dolaşan kaderin yazgısıdır ki
Kahrına benzetiyorum senden uzakta geçirdiğim her gün kendimi
Bilseydim mızrak değil batan şey aşkmış kalbime
Öyle derin derin öper miydim seni
Bilmem gözlerin nemli midir
Dertli midir evin şimdi
Vakti duymak değildi benim sevgiliminki vakte doymaktı
O ten başka dudaklarla titremez artık duy beni
Nasıl unuturum kasıklarından öptüğüm o kaskatı kesilen teni
Halbuki kederdir bize böyle yaltaklanan
Aşk değilse bu yaşanan dünya bir kez daha yanıltmıştı bizi
Herkesin vururken acılar şakaklarına deşerken kulaklarıyla kıvrak sesleri
Bizim sevdiğimiz kimbilir nerede şimdi
Gelmiştir
Saçlarıma taktığım binbir bahar çiçekleriyle
Bu netameli yaşama elveda demenin vakti
Kalanlar bilir pencere demirlerine bakmanın tadını
Giden daima hatırda kalır
Unutur seni de zamanla o çok sevdiğin adam
Sen ey kalbim ne yapacaksın şimdi
Gelip dayanan kapıya yağmur ve hatıralarla
Belli oluyor ölümlerin, savaşların, birden kayboluşların sırıttığı
Bir diş ile bin dişilik bıraktığı o körpe boynumda
Boynuma geçen kementin adı oldu yalan
Oysa şiirler yazdım direnç bulayım diye bu kırgın serencama
Ama ne var ki kirençlendi diz kapaklarım
Gözlerime değdi bir kere ezilmiş çiçeklerin nemi
Güzeldi yine de bana bakmıyorken bile bakışların
Hatırla gidecek bir yerimiz kaldı mıydı
Koynumda söz verip öc aldığımız o soğuk geceyi