İnsanların kaderini çizen, bu hayatların hikayesini yazan her kimse, yazdıklarının yaşanmasından ve onları yaşayanların şaşkınlığından kendine bir eğlence çıkarıyordu. Hayat eğlenceli bir şeydi, ama Osman’a göre eğlenenler yalnızca tanrılar, yazarlar ve delilerdi, yani yaşamayanlar; yaşayanların payına eğlenceden fazla bir şey düşmüyordu.