XVII. yüzyıl İngiliz filozofu Thomas Hobbes, canlı varlıkların özünde bencil olduklarını, gerçek özgeciliğin insan davranışları içinde yer almadığını düşünür. Özgeciliği andıran her şey aslında, üzerine iyi duygu giysisi giydirilmiş bir bencilliktir. Hobbes, yaşamının sonuna doğru, onu bir dilenciye sadaka verirken yakaladıklarında, kendisine o anda bir iyilik yapıp yapmadığını soran kişiye şu yanıtı vermişti: "Hayır, bunu bu yoksul kişi görünüşüyle beni rahatsız ettiği için yaptım."
Kant, "Mutluluk, ne 'tür', ne 'yoğunlukta' ve 'süresi' ne olursa olsun, tüm eğilimlerimizin doyuma ulaştırılmasıdır" derken, onu daha başlangıçta gerçekleştirelemez şeylerin arasına koyuyordu.