Dünən iki söyüd ağacı gördüm. Budaqları tamamilə kəsilmişdi, yalnız kökünün üstündə təxminən iki metrlik gövdə qalmışdı...
Amma maraqlı olan o idi ki, ağacdan yeni-yeni budaqlar çıxmağa başlamışdı. Bir neçə ilə yenidən bərpa olunacaq.
Bundan bir çox nəticə çıxarmaq olar. Amma ağacı görən kimi ağlıma ilk gələn – sevdiyini itirmiş bir insan oldu.
Bütün arzu və ümidlərini – budaqlarını – itirir, lakin yaşamına davam edir. Sadəcə, köhnə halına qayıtması illər çəkir.
Sonra tam sağalmışkən biri gəlir və yenidən budaqlarını kəsir... Bu hal isə, bəzən, insan ömrü boyu təkrarlanır.
Atalar sözləri elə bil illərin, nəsillərin süzgəcindən süzülüb gələn hikmət sətirləridir. Məsələn, “Allah dəvəyə yaxşı ki, qanad verməyib” deyimi nə qədər sadə səslənsə də, içində necə dərin mənalar var. Elə insanlar var ki, onların realda və sosial mediada davranışlarını görəndə adamın ürəyindən bir ah qopur: “İlahi, bunların əlinə bir az da imkan düşsəydi, kim bilir nə faciələr törədərdilər…” Həqiqətən də bəzi insanlar elədir ki, nə yaxşı ki, onların "qanadı" yoxdur...