Hər insan ölümü ilə bir şeyə çevrilir...
Rəssamlar — rənglərə,
Yazarlar — sözə,
Siyasətçilər, əsgərlər — tarixə.
Yaxşı insanlar gözəl xatirələrə çevrilir.
Bir də heçə, yoxluğa çevrilənlər var...
Eləcə unudulanlar, yox olanlar.
Kitab təqdimatı vardı dünən
Küləyin yeni kitabı " yarpağın ölmü" təqdim edildi bir çəmənlikdə
Yağış
Quşlar
Buludlar
Bir də mən...
Ağaclar küsüb gəlməmişdi
Öncə yağışa verildi söz
Bir- iki damcı danışıb susdu
Sonra quşların adından bülbül
Sonra qarğa danışdı
Gözəl və çirkin barışdı...
Buludlar uzaqdan toxundu
Göyün qəlbinə
Alqış dedi şimşəyi ilə küləyin qələminə
Və mən... utandım danışmağa
Və mənə susmaq qaldı
Küləyin son kitabı
Göz yaşlarımdan bir " yarpaq" aldı.
Mənim nə işim var özgəsinə?
Sığınmışam xəyallar ölkəsinə,
Yoxluğunun susqun kölgəsinə.
Axı niyə göz dikim yollara –
Gəlməyəcəyini bilə-bilə?..
Mən gizlənmişəm
Bir qız uşağının oyuncağına,
O nağıl kimi baxışlara,
O isti, günəşli qucağa...
Mən ki, arzuyam, mən ki, xəyalam —
Sevgini necə atım
Ayrılığın buz ocağına?..
Göy qurşağına,
Qara buludun ağrısına,
Ağ buludun uşaqsayağı yağışına —
Qurban edərəm
Bütün gözəl sözləri —
Qadası,
Sənin bir baxışına...
Oyandı artıq hisslərin – sevirsən,
Məzarlıq olan ürəyin indi bahardı.
İndi orada yağır yaz yağışı,
İndi orda çaylar gurhagür axardı...
Adım gözəlləşir dodaqlarında,
Nəfəsinlə bir cana gəlirəm.
Bürünüb bir xəyala, səssiz-sədasız
Sənin könül evinə qonaq gəlirəm...
Eşqin qoxusu gəlir bura qədər,
İnandım indi, sən də sevirsən...
Əllərin üşüyür mənsizlikdən,
Sinən sıxılıb – kiçilir... titrəyir...