Əsər məndə bədii roman təsiri yaratmadı, daha çox uzun bir reportaj oxuyurmuşam kimi hiss etdim. Bəlkə də səbəb, müəllifin yazıçı yox, jurnalist olmağıdır. Hadisələr, obrazlar, dialoqlar—hər şeydə sanki bir məsafə var. Oxucu olaraq içəri girə bilmirsən. Əsərin ruhu yox idi desəm, bəlkə də ağır olar, amma bədii cəhətdən çox zəif idi.
Bir roman oxuyursan, amma tez-tez sujet kənara çəkilir. Yerini Əfqanıstanın tarixi tutur—yenə bir jurnalistin qələmindən, faktlar, savaşlar, rejimlər. Halbuki mən obrazlarla yaşamaq, hekayəyə qarışmaq istəyirdim.
Yenə də etiraf etməliyəm ki, Əfqanıstanı tanımaq baxımından maraqlı bir təcrübə oldu. Küçələrini, insanlarını, qorxularını, gündəlik həyatlarını az da olsa hiss etdirdi. Amma roman deyil bu, sadəcə roman kimi görünən bir ölkə portretidir.
Məni ədəbiyyat baxımından qane etmədi, amma dünyagörüşümə bir kərpic də əlavə etdi. Vəssalam.
Gənclikdə elə sanırsan, sevgi sərsəri bir macəradır — qasırğa kimi gəlir, tufan kimi aparar. Lakin ruhun yaralana-yaralana, qanın göz yaşına qarışa-qarışa anlayırsan: sevgi nə fırtına, nə də atəşdir... Sevgi bir limandır — səssiz, sakit və sığınacaq kimi.
Səni sevirəm, səni istəyirəm —
Bir oğlan kimi deyil,
Kişi kimi...
Qadını ruhuyla, bədəniylə
İçindəki tufanıyla sevər kimi...
Çiynim, kürəyim — sənli iz axtarır,
Dırnaqlarınla parçala varlığımı.
Ağrıda bir ləzzət var —
O ləzzətdə sən...
Ruhum sənin ruhuna sığınmaq istəyir,
Soyuq gecələrdə od tapar kimi.
Dodaqlarında içmək istəyirəm
Həm məst edən şərabı,
Həm də unudulmaz kəlməni...
Qoy pıçıltın dolansın qulağıma,
Hər hecası titrədə canımı.
Saçlarının ətrində boğulum,
Qoy nəfəsin — nəfəsim olsun...
Mən sən olum,
Səndə itim,
Və yenidən — səndən doğulum, qadın...