Ülkər Talıbova
@U_l_k_e_r
Dünya qəribə davrandığı üçün biz də qəribə davranmalı deyilik.
Stefan Zweig 
Dünün Dünyası
Stefan Zweig Dünün DünyasıGraphic design
Azərbaycan, Goranboy
Goranboy, 7 Nisan 1998
80 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Vida sözlərinin heç bir fərqi yoxdur. "Hələlik" deyib ömürlük ayrılmaq olar. "Əlvida" deyib üç gündən, üç saatdan, on beş dəqiqədən sonra yenidən görüşmək olar.
Reklam
İnsan və sevgiİnsan ve Duygular
Təsadüfən iki qadının söhbətinə şahid oldum. Onlardan birinin halı ürəyimi sızlatdı. Gənc yaşına baxmayaraq, gözlərinin ətrafına dərin qırışlar çökmüşdü. Əlləri çəlimsiz, saçlarına vaxtsız dən düşmüşdü. Sanki ömrü boyunca çəkdiyi dərdlər onun üzündən oxunurdu. Baxımsız, yorğun bu qadının səsində qəribə, titrək bir qırıqlıq vardı – alt dişləri olmadığından, sözləri çətinliklə tələffüz edirdi, amma içində saxladığı kədər hər sözündə duyulurdu.
Gözlərində donmuş bir damla yaş vardı sanki. Hər dəfə gözlərini qırpdıqca, o yaşların səssizcə süzüləcəyini gözləyirdim. Amma yox, o yaşlar axmırdı. Elə bil, göz yaşları qadının ruhunda əbədi məskən salmışdı.
Sonra səsi titrəyərək bir cümlə dedi: “Övladlarım olmasa, mən heç kiməm.” Tək bir cümlə, amma sanki qadının bütün ömrü gözlərimin önündən keçdi. Anladım ki, bu qadının həyatı övladlarına bağlı bir hekayədir, hər kəsi unutmuş, hər şeyi itirmiş, amma öz varlığını, dəyərini yalnız onlarda tapmışdı.
O an düşündüm: Bir insanın varlığını başqa birinə bağlaması nə qədər doğrudur? Sevgi bəzən bizə güc verir, bəzən də bizi özümüzdən alır. Bəlkə də yaşamağın məqsədi yalnız bir başqasının həyatı olmaq deyil, o həyatda öz yolunu tapmaq, o sevgini bölüşməkdir. Ana sevgisi müqəddəsdir, amma hər sevginin bir sərhədi, bir çərçivəsi olmalıdır ki, həm sevən, həm də sevilən öz yolunu tapa bilsin.
Bəlkə də həyatın mənası budur: sevmək, amma hər şeydən öncə özümüzü unutmamaq, kimin üçün var olduğumuzu bilsək də, öz varlığımızı həmişə qorumaq.
Nietzschenin Sokratı həm təriflədiyi, həm də sərt tənqid etdiyi bu metaforik ifadənin gözəlliyinə baxın. Sokratı "ağlatan fareli köyün kavalcısı"na bənzətmək.
"Ben Sokrates’in yaptığı, söylediği her şeydeki yürekliliğe, bilgelige hayranım – söylemediklerine de… Bu alaycı, adamı kendine aşık eden bu canavar, Atina’nın kendine en çok güvenen gençlerini titreten, ağlatan fareli köyün kavalcısı yalnızca çağının en büyük gevezesi değildi, aynı ölçüde çağının en sessiz kişisiydi."