Zavallı hafıza! Günden güne yok olduğunu hissettiğimiz vücut denilen şu toprak yığıntısının üzerinde sürekli var olmaya çalışır durur. Bir hüzün veren bakışı senelerce korur. Bir sözü, bir tebessümü yıllarca saklar.
Ağlamak, uğradığımız felaketlere karşı vücudumuzda kalan kuvvet kalıntılarının feryadıdır. Ağlayamadığımız zamanlar bizde o iktidarın da mahvolduğu vakitler ki onun yerine geçen etkili bir sessizlik en şiddetli elem gözyaşından gönül yakıcıdır.