kadir
@Umberto_
Bir yerden düşen ya da bir yere çarpan çocuğun ağlamasını kesmek için, düştüğü ya da çarptığı yeri-nesneyi tekmelemek, tokatlamak;
yanlış bir harekete imza atan, hata yapan çocuğun suçluluk çekmemesi, ağlamaması için suçu bir nesneye atmak veya 'Ayşe yaptı, Mehmet yaptı, ablan-abin yaptı' diyerek onu aklamaya çalışmak;
zararlı veya zararsız olsun çocuğun her isteğini koşulsuz şartsız yerine getirmek...
Tüm bunlar çocukların, ilerde her istedikleri yerine gelsin, bir dedikleri iki edilmesin diye birer zorbaya dönüşmelerine sebep olabilir. Ayrıca istedikleri hazır olarak direkt yerine getirildiği için ilerde bir baltaya sap olamamak, kendi ayakları üzerinde duramamak gibi ciddi noksanlıklarının fermanı verilmiş olur, çok türlü ahlâki erdemlerden uzak kalmalarına neden olur. Çocuklara, gelişimleri boyunca her olayın, her durumun bir nedeni olduğunu kavramaları için açıklaması yapılmalı. İlerde onun kişisel yeterliliğe sahip olması için ve toplumsal olarak kabul edilebilir veya el üstünde tutulabilir bir bireye dönüşmesi için zihnen ve bedenen donanımlı hâle getirilmelidir, adab-ı muaşeret öğretilmelidir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bunca kan dökülmesi hep mal mülk yüzündendi. Hem bu iş Türk, Bulgar, Sırp, Rum, Ermeni, Kürt, Yahudi, Çerkez, Laz da tanımıyordu. Kimi evinden çıkarılmış, kimi başkasının evine konmuştu. Milyonlarca ailenin dramıydı bu.
Su yalnız Boğaz'ın her an renk değiştiren akıntıları değildi. Bazen gece boyunca yağan yağmurdu, bazen manolya yapraklarının üstünde biriken damlalardı, bazen sabah çiyiydi, geçen şilepleri dev birer hayalete çeviren sisti, gümüş rengi bir buluttu, şebnemdi, kırağıydı, su buharıydı, kardı. Bazen de o eski yalıda bol bol akıtılan gözyaşıydı.
Puan vermedi·37 syf.·
2020 9. kitabı
