Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim de ruhum bulunduğunu öğrettin.
özgürlük kadar
ölümü de düşündüm.
ama sanıldığı gibi
bir dinlenme,
bir susma değil.
daha çok
yarım
ya da noktasız bırakılmış bir cümle gibi anne.
.
ölmek dedikleri şey,
bir anda olmuyor,
insan parça parça gidiyor.
biraz umut gidiyor önce
sonra bir ses
sonra bir yüz
en sonunda isim
geride sararmış bir resim kalıyor.
.
biliyor musun?
ben ölümden korkmuyorum anne.
korktuğum şey.
bir gün
haksızlıklara alışmak.
bir gün
kelepçeleri bileğimin parçası sanmak.
bir gün
karanlığa bakıp
“ışık zaten yoktu”
demek.
.