Hiçbir işe yaramayacak bir hareketin, birini kollarına almanın, dökülen bir gözyaşının, ölmekte olan birine söylenen bir sözün değeri olabiliyordu. Proleterler hala böyleydi.
...Proleterler insan kalmışlardı. Yürekleri katılaşmamıştı.
...Proleterler insan, biz insan değiliz...