Ama yaralıydım, yaralanınca insanın annesine ihtiyacı olurdu.
Sayfa 225
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bitmeyen kısır döngü.
Annemin hikâyesi acıklıydı. Yalnız annemin değil, anneannemin, anneannemin annesinin, büyük ihtimalle onun annesinin ve daha büyük annelerin hikâyeleri de acıklıydı.
Sayfa 283
+∞
Acınası eksiklik içeren yetim sıfatını hiç sevmemiştim.
Sayfa 269
Yerini tutmasa da, babaya sahip olana kadar ben de bilmezdim.
Babası olmak nasıl bir şey bilmediğim için yokluğundan da etkilenmiyordum, babasızlığı bir travma olarak değil, öğrenilmiş bir burukluk olarak yaşıyordum.
Sayfa 269
Gelemeyeceğini bilsen de, içindeki his susmuyor.
mendilimi çıkardım, derin derin kokladım.
Kendimi, sanki babam ölmemiş gibi, gittiği yerden geri gelecekmiş gibi, nihayet buluşacakmışız gibi hissediyordum.
Sayfa 269