Ruhu inzivadayken cüzzam gibi usul usul kemiren ve yiyen yaralar vardır hayatta. Bu dertler kimseye anlatılamaz çünkü herkes bunlara ender ve acayip şeyler gözüyle bakar. Biri çıkar da bunları söyler ya da yazarsa, insanlar, günümüzdeki değer yargılarına ve kendi fikirlerine göre hem şüpheci hem de müstehzi bir gülüşle konuya tepki verirler. Çünkü insan henüz ona çare ve deva bulamadı.
Sayfa 7
Reklam
Şimdi ben yalnızım. İstanbul yalnız. Konyaaltı yalnız. Sevgi, yoksul. Öfke, aptal. Merhamet, kimsesiz. Şimdi hepimiz, elimizde bir ölü dünya, koşa koşa bütün iyilikleri unutmaya çalışıyoruz.
Sayfa 79
Reklam