Kişi, yaşadığının felsefeye elverişliliğini
şuradan bilebilir:
Düşüncesini doğuran yaşantı,
sert, sivri, keskin
bir bıçak, bir şiş, bir neşter gibi,
içini oyuyor, deliyor, kesiyorsa —
işte, felsefeye de elverişlidir…
Felsefe…
—Kişinin, gelenin, gelmesini beklediği olmadığını, üstelik hiç de gelmediğini, hiçbir zaman da gelmeyeceğini bile bile, kendi kendine “İşte, geliyor.” demesi …