Vera
@Vera1205
321 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Uzun süredir okuduğum kitapların incelemesini yapmak gelmiyor içimden. Bu kez hem kağıda kaleme dokunmak hem kitabın hakkını vermek için yazıyorum. Şu ana kadar okuduğum yazar ve kitaplarda nicelik bakımından Zweig başı çekiyor. Nitelik olarak da hemen hemen öyle. Sebebi, okurken sayfaların adeta sihir gibi kayıp sona doğru hızla ilerlemesi.
Kitap, okurken henüz mezun olmuş bir gence anne ve babasının vefatıyla kalan yüklü bir mirasla başlıyor. Bu miras beraberinde elit bir çevre, lüks bir yaşam ve hemen hemen istenilen her şeyi getiriyor. Fakat insanoğlu kolaylıkla ulaşabildiği nimetlerden bir süre sonra sıkılır ve hayatı yavanlaşır. Tekdüze ilerleyen yaşam kahramanımız sıkar ve hayattan tat alamaz hale gelir. Bir pazar günü öğleden sonra çıktığı kısa bir gezinti hayatının eksenini adeta kaydırır ve onu bambaşka bir insan yapar. İçinde bulunduğu bunalımın hissettirdiği sıkıntıya oturduğunuz yerden ortak olacaksınız. Olayların seyri değiştiğinde içimiz yaşama sevinciyle dolacak.. daha fazla spoiler vermek istemediğim için sizi okumaya davet ediyorum:)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap iki insan ve onlara ait birkaç kızak köpeğinin Kuzey'in zorlu yaşam koşulları hayatta kalma çabasıyla başlıyor. Verilmek istenen mesajlar mükemmel bir olay örgüsüyle kurgulanmış. Kitap ismiyle müsemma Beyaz Diş'in vahşi yaşam içindeki nesnelere ve canlılara bakış açısını kendince kategorize etmesi anlatılıyor.
Bana yeni doğan bi insan yavrusunu anımsattı. Tıpkı bir bebek gibi kendisine nelerin zarar verebileceğini , nelerden uzak durması gerektiğini zamanla öğreniyor. Bu süreçte şiddete, kötülüğe ve haksızlığa maruz kalıyor. İlk ikisini sineye çeken Beyaz Diş asla haksızlığa gelemediği için var olan tüm gücüyle buna direniyor. Kurt- köpek cinsinden olan bu canlının yaşam hikâyesini okurken kendinizden çok parça bulacaksınız. O halde buyrun okumaya:)
Stefan Zweig'in art arda iki kitabını soluksuz okudum. Bundan üç sene evvel buna benzer bir durum daha yaşadım. Yani Zweig okumaya başlayıp başka yazar okumaya geçememe durumu... Kaleme aldığı yapıtları okurken okuma ve anlama hızımın X2 olması beni gerçek anlamda şaşırtıyor ama sonrasında kaleminin sürükleyici gücünün gerçekliği tüm berraklığıyla yüzüme çarpıyor. Takdir edersiniz ki bu kitapta da aynısını yaşadım.
Günlük koşuşturmalar içinde farkında olmadan bazen kendimize bir tutku ediniriz. Bu karşı cinsten hoşlandığımız biri, okumak istediğimiz bir bölüm, satın almak istediğimiz pahalı bir eşya vs olabilir. Öylesine isteriz ki gerçekten isteyip istemediğimizin bile farkına varamayız. Bu kitapta da böylesine bir senaryoyla karşı karşıya kalıyoruz. Tabiri caizse okurken dört nala koşan bir at gibi hissettim kendimi.
Okuma alışkanlığı olmayan, kitap okumak isteyip de bir türlü "o kitabı" bulamayanlara ivedilikle tavsiye ettiğim bir yazar. Keyifli okumalar
Selamlar!
Artık Sabahattin Ali'nin kitaplarına başlamadan evvel mutlu bir son tasvir etmiycem kafamda. Ne yazık ki hep hüsrana uğruyorum. Kitabımızda trajik bir başlangıç ve nihayetinde trajik bir son bizi bekliyor. Olay örgüsü boyunca kafamda ön gördüğüm senaryodan tamamen farklı bir hadiseler zinciri sardı beni. Hiç ummadığım kişilerin yaşam öyküsü romanın ortalarında kesiliverdi ve yine hiç ummadığım birliktelikler ve bunların ihtimamla dizilişi...
Sabahattin Ali'nin roman boyunca sizi sarıveren büyüleyici edebi gücünden bahsetmeme zannediyorum ki gerek yok. Kurtuluş Savaşı'ndan evvel kasaba halkı için; bunun özelinde zenginler için , toplumda sözü geçen kudret sahibi eşrafın lehine işleyen adalet (!), çarpık ilişkiler...
Ve tüm bunlar içinde Yusuf ve Muazzez'in sürükleyici öyküsü...
Hulâsa, okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum
Cengiz Aytmatov müptelası olmama ramak kaldı. Güçlü tasvirler, araya sıkıştırılan destan ve türküler...
Roman kahramanı her kimse bir süre sonra hayata tamamen onun penceresinden bakmaya başlıyorsunuz. Bu seferki kahramanımız bir çocuk. Evet, yedi sekiz yaşlarında bir çocuk. Adı geçmiyor kitapta ama biz ona Mümin dedenin biricik, gözünden sakındığı torunu da diyebiliriz.
Kim ki bu Mümin dede?
Adından da anlaşılacağı üzere Müslümanlık vasıflarını çoğunu üzerinde taşıyan bir aksakal. Tabi bazı kusurları var. Tabiri caizse pısırık dediğimiz tiplerden. Etliye sütlüye karışmayan, yer yer karışsa da yine süklüm püklüm köşesine çekilen bir zat. Velhasıl sinirlerinizin çokça gerileceği kısımlar olacak. Her neyse şimdi başka kahramanlara bakalım: Kitapta yine sıklıkla okuyacağınız, zulmün vücut bulmuş hali Oruzkul, eşi Bekey Hala, Gülcemal, Seydahmet vs.
Olay kahramanlarımıza göz attıktan sonra asıl meseleye gelelim:
Olayların akışını gözünden izlediğimiz çocuk ziyadesiyle hayalperest. Dağlara, kayalara rol biçmiş, yeri geldiğinde çantasıyla yeri geldiğinde dürbünüyle konuşup hülyalara dalıyor. Karakterimizin çocuk oluşuna bakmayın. Çünkü kendisinden umudu, iyiliği, çocuk masumiyetini en yoğun şekilde en hissediyoruz. Söz gelimi:
" Eğer bir dev olsaydım dev kürkümü giyer, dışarı çıkar, yüzümü onlara dönüp dev sesimle seslenirdim: " Sakın korkmayın ey dağlar, ben buradayım! Ne fırtınadan, ne karanlıktan ne de kardan korkarım ben. Siz de korkmayın." Bu denli hassas olabilmeyi, saf kalabilmeyi zihinlerimize defaetle kazıyor. Biraz daha uzatmadan bırakıyım:)
Keyifli okumalar....
