Veronal
@Veronal
Sahip değildim hiçbir şeye ama yetiyordu bana,
Gerçeği aramak ve yanılgının hazzı.
80 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
ölüm korkusu olan yiğit olamaz.
Öncelikle çok uğraşılarak hazırlanmış çok iyi bir çeviri. Önsözü okumanızı kesinlikle tavsiye ederim çok samimi ve gerçekten kitap konusunda ufuk açıyor. Ben önsözlere genelde kitabı okumadan önce bir göz gezdirip kitabı bitirdikten sonra ise detaylı bir şekilde okurum bu şekilde ben de her şey yerli yerine otururç Size de özellikle bu kitapta böyle yapmanızı tavsiye ederim. Kitap oldukça ağır ve sert. Bu nitelendirmemden kasıt ileri sürülen düşünceler belli bir disiplinde ve bu düşüncelerin öne sürülüş şekli de fazlasıyla katı. Kitap esasen, Platon'un Socrates ve Socrates'in arkadaşlarıyla arasında geçen diyaloglardan oluşmakta. Kitap anlaşılmakta güç olduğu kadar, kitaptaki fikirlerin de Platon'a mı Socrates'e mi ait olduğunu ayırt etmek de güç. Söylenilene göre Kitabın önsözünde bu konuya dair şu söyleniyor:
''Platon'un Socrates'in eseri olduğu su götürmez bir gerçek.''
Ama bugün kimi söylentilere göre ise de Socrates aslında Platon'un yarattığı bir filozof çünkü Socrates'in elimize geçmiş bir eseri olmadığı gibi onu yalnızca Platon'un eserlerinden tanıyoruz. Ben Socrates'in var olduğuna inananlardanım. Ölümü üzerine Platon'un diyar diyar gezdirip bu kitabı yazdıran elbette ki gerçek olmalı.
Doğru insan, doğru zamanda, doğru davranan insandır.
Kitabın konusuna gelecek olursak kitap, ''her şeyiyle iyi bir devlet baştan aşağı nasıl olmalıdır?'' sorusuna aranılıp oluşturulmuş bir cevaptır. Kitabın ilk bölümü ile doğru/eğri insan kimdir? Doğru yönetici kimdir? gibi soruları birçok yönden inceleyip cevap aramaktadır-belki de kitabın en sevdiğim bölümü budur-
Karşıt karakterler,hayvan doğası
2. bölümde ise devlet kurma yolunda bireyler arasındaki anlaşmanın haksızlıklardan doğduğundan, toplum düzeninin yardımlaşmanın gerekliliğinden oluştuğundan.
Atilla Aktaş isimli okura yanıt verildi
Veronal
Çok teşekkür ederim bu güzel yorumunuz için. Aydınlattı :)
Reklam
Karanlıkta kavga olmaz.
Cemil Meriç. 38 yaşında gözlerini kaybetmiş ama hayata küsmeyip kendi deyimiyle mazoşizmin şehvetine kapılmadan son nefesine kadar üretkenliğini sürdüren kitapları kendine liman yapan adam. Kendisini bu kitapla ilk defa okudum. Yazarın oğlunun düzenlemiş olduğu bu kitapta önce yazarın iyi hazırlanmış bir biyografisi veriliyor ki bu daha sonra yazarın söyleyeceklerini, hislerini anlamanız için iyi bir rehber oluyor.
Bana kalırsa Cemil Meriç, kendini tam anlamıyla hiçbir yere ait hissedememiş, ne doğuya, ne batıya; ne sağa ne sola; ne yeniye ne geriye. Çünkü hepsini eleştiriyor ama her yerde kendinden bir parça bulmuş. Öyle olacak ki her yönü denemiş zamanında. Buna karşın, ülkesini çok sevmiş. Karanlıklarına rağmen. Diyor ki bir yerde-belki de en sevdiğim sözü-karanlıkta kavga olmaz. Karanlıktayız diyor bırakın sağı-solu, yeniyi-geriyi. Bizi uyandırmaya, aydınlatmaya çalışıyor. Hatta neden işçi partisine girmek istemediğini soran birine:''Benim yerim kütüphane, ben ışık arayan, aydınlanmak, aydınlatmak isteyen bir insanım'' diyor. Çok sevdiği Machiavelli'yi de ''kitap yani ışık'' diye nitelendiriyor. Kendisiyle aynı amacı taşıdığı için özdeşleştiriyordu belki de. Bununla birlikte söylemeliyim ki oldukça kapalı bir anlatım mevcut. Kitapta yer yer konusu ismiyle özdeşleşip bu ülke olsa da yer yer batıya eleştiri yer yer sevdiği yazarlara, sanatçılara övgüler, ve bu yazarlardan alıntılar şeklinde devam ediyor. Bu hem dil olarak-fazlasıyla aşina olmadığımız kelimeler mevcut- hem de anlatılanlar biraz üstü örtülü biçimde veriliyor. Yani yazar Machiavelli'den, Balzac'tan bahsederken aslında sözünü etmeden yine ülkeye getirdiği bir eleştiriye değiniyor. Benim kendi görüşüm, bu kitabın edebiyat bilgisi olanlar tarafından okunması çok daha iyi olacaktır. Kitabı düzenleyen de
Atilla Aktaş isimli okura yanıt verildi
Veronal
Aynen, olabiliyor öyle bazen
Karanlıkta kavga olmaz.
Cemil Meriç. 38 yaşında gözlerini kaybetmiş ama hayata küsmeyip kendi deyimiyle mazoşizmin şehvetine kapılmadan son nefesine kadar üretkenliğini sürdüren kitapları kendine liman yapan adam. Kendisini bu kitapla ilk defa okudum. Yazarın oğlunun düzenlemiş olduğu bu kitapta önce yazarın iyi hazırlanmış bir biyografisi veriliyor ki bu daha sonra yazarın söyleyeceklerini, hislerini anlamanız için iyi bir rehber oluyor.
Bana kalırsa Cemil Meriç, kendini tam anlamıyla hiçbir yere ait hissedememiş, ne doğuya, ne batıya; ne sağa ne sola; ne yeniye ne geriye. Çünkü hepsini eleştiriyor ama her yerde kendinden bir parça bulmuş. Öyle olacak ki her yönü denemiş zamanında. Buna karşın, ülkesini çok sevmiş. Karanlıklarına rağmen. Diyor ki bir yerde-belki de en sevdiğim sözü-karanlıkta kavga olmaz. Karanlıktayız diyor bırakın sağı-solu, yeniyi-geriyi. Bizi uyandırmaya, aydınlatmaya çalışıyor. Hatta neden işçi partisine girmek istemediğini soran birine:''Benim yerim kütüphane, ben ışık arayan, aydınlanmak, aydınlatmak isteyen bir insanım'' diyor. Çok sevdiği Machiavelli'yi de ''kitap yani ışık'' diye nitelendiriyor. Kendisiyle aynı amacı taşıdığı için özdeşleştiriyordu belki de. Bununla birlikte söylemeliyim ki oldukça kapalı bir anlatım mevcut. Kitapta yer yer konusu ismiyle özdeşleşip bu ülke olsa da yer yer batıya eleştiri yer yer sevdiği yazarlara, sanatçılara övgüler, ve bu yazarlardan alıntılar şeklinde devam ediyor. Bu hem dil olarak-fazlasıyla aşina olmadığımız kelimeler mevcut- hem de anlatılanlar biraz üstü örtülü biçimde veriliyor. Yani yazar Machiavelli'den, Balzac'tan bahsederken aslında sözünü etmeden yine ülkeye getirdiği bir eleştiriye değiniyor. Benim kendi görüşüm, bu kitabın edebiyat bilgisi olanlar tarafından okunması çok daha iyi olacaktır. Kitabı düzenleyen de
Atilla Aktaş isimli okura yanıt verildi
Veronal
Evet, yazarın Ümit Meriç adında bi kızı olduğunu incelemede bahsettiğim kitaptaki detaylı biyografiden okudum. Ama bunu düzenleyen yazarın oğlu Mahmut Ali Meriç :)
Puan vermedi·136 syf.·
82 günde okudu
·2020 17. kitabı
Veronal
Aynen benim de her seferinde aklıma o geliyor:)
Reklam